Άννα Διαμαντοπούλου

Switch to desktop Register Login

"Κύριε Αρβανιτόπουλε καλώς ήρθατε στο ...2011"

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

vasilopitaΑποκαλυπτικός, του τι μπορούσε να γίνει αλλά δεν  έγινε, τώρα και ενάμιση χρόνο στον χώρο της Παιδείας, είναι ο κ. Υπουργός Παιδείας στην προσπάθεια του να παρουσιάσει ως  έργο της Κυβέρνησης  Σαμαρά, όσα αυτή κληρονόμησε από τους προηγούμενους, με την συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα».

Είναι δείγμα μιας αντίληψης, όπως άλλωστε επιβεβαίωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός με την χθεσινή του ομιλία. «Ο,τι καλό δικό μας ό,τι κακό των άλλων». Μια αντίληψη  που όλοι ελπίζαμε  ότι η δημιουργία μιας Κυβέρνησης Συνεργασίας  θα ανέτρεπε. Στην  θέση της θα έφερνε την λογική της συναίνεσης και της συνεννόησης, με πολιτική εντιμότητα και την πολυπόθητη αλήθεια. Αλήθεια,  για το που βρισκόμαστε, αλήθεια,  για το που πηγαίνουμε και πώς θα πορευθούμε.
Αρνούμενη  τους αφορισμούς θα μιλήσω με συγκεκριμένα παραδείγματα.
Ας δούμε τα κατά Αρβανιτόπουλο επιτεύγματα της Κυβέρνησης Σαμαρά στην παιδεία.
1.«Ο πρώτος νόμος της Κυβέρνησης ήταν για τα ΑΕΙ - για να λειτουργήσουν χωρίς προβλήματα» !!!
Ναι ήταν, αλλά το μόνο που χρειαζόταν ήταν η καθιέρωση της ηλεκτρονικής ψήφου, που είχε αρνηθεί η Ν.Δ. κατά την ψήφιση του Ν.4009/2011. Αντ’ αυτού κυρίαρχο στοιχείο ήταν η παράταση της θητείας των Πρυτάνεων και η ανασύσταση των προσωπικών φέουδων, που έφερε αντιφάσεις και δυσλειτουργίες στην εφαρμογή της όλης μεταρρύθμισης,  με ασύλληπτες καθυστερήσεις σε μέτρα που άμεσα αφορούν τους φοιτητές αλλά και το αυτοδιοίκητο των Πανεπιστημίων.
2.«Προχωρήσαμε στην θέσπιση του Εθνικού Πλαισίου Επαγγελματικών Προσόντων».
Προφανώς  εννοεί τον νόμο που ψηφίστηκε  τον Σεπτέμβριο του 2010, ξεκίνησε όλη η προεργασία υλοποίησης και από το 2012 εγκαταλείφθηκε.
3.«Αναδιάρθρωση της διαχείρισης του διδακτικού προσωπικού πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας»
Πράγματι υπήρξε επιστροφή στις  χωρίς κριτήρια αποσπάσεις .  
Με υπεράριθμους στο κέντρο και κενά στην περιφέρεια. Και αυτά όταν από το 2011 λειτουργεί η ηλεκτρονική κάρτα σχολείου, όπου καταγράφονταν πρόγραμμα, ώρες και προσωπικό για κάθε τμήμα δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου. Η μήπως δεν λειτουργεί;
4.«Πετύχαμε το αυτονόητο: να ξεκινά η σχολική χρονιά με τα βιβλία και τους εκπαιδευτικούς στα σχολεία».
Πράγματι η διανομή των βιβλίων για 2012-13  άρχισε από τον Μάιο του 2012
(η Κυβέρνηση ανέλαβε στις 21 Ιουνίου),που επιβεβαιώνει πόσο αποδοτικότερος είναι «ο Διόφαντος» δηλαδή ο νέος οργανισμός εκδόσεων  που λειτουργεί από τον Σεπτέμβριο του 2011.
5.«Προχωράμε σε νομοθετικές πρωτοβουλίες για το Λύκειο και το Τεχνολογικό Λύκειο»!!!
Αρκεί να σκεφθεί κανείς ότι τα σχέδια νόμου για το Νέο Γενικό και Τεχνικό Λύκειο και το σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων, ήταν συμφωνημένα σε διακομματικό επίπεδο, από τον Γενάρη του 2012, και με απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας, και με εξασφαλισμένη  τότε χρηματοδότηση.  Με την προσωπική άρνηση του κ Σαμαρά, η Κυβέρνηση Παπαδήμου δεν προχώρησε . Ενάμιση χρόνο μετά ανακοινώνονται για πολλοστή φορά  Θύμα της αναβλητικότητας τα παιδιά που συνεχίζουν με ένα αναχρονιστικό σύστημα.
6.«Το φθινόπωρο θα καταθέσουμε νομοσχέδιο για την έρευνα και τεχνολογία»
Άλλο ένα νομοσχέδιο επεξεργασμένο και ξεχασμένο από το Γενάρη  του 2012, με άμεση συνεισφορά του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (ΕΣΕΤ), υπό την προεδρία του κ. Κριμιζή, με τους διεθνούς κύρους κορυφαίους επιστήμονες. Δύο χαμένα χρόνια, καθοριστικά για την ανάπτυξη της χώρας.
7. «Η αξιολόγηση υλοποιείται και είναι εξαιρετικής σημασίας».
Το πρόγραμμα αξιολόγησης του σχολείου ξεκίνησε να εφαρμόζεται  2011. Το Π.Δ. για την ατομική αξιολόγηση, παραδόθηκε στον κ Μπαμπινιώτη τον Μάρτιο του 2012. Ένα χρόνο μετά τίποτα το συγκεκριμένο.
Τα παραπάνω αποτελούν γεγονότα. Επισημάνσεις που θεωρώ ότι μπορούν να οδηγήσουν σε αφύπνιση, γιατί «η ανάκαμψη της πατρίδας περνά μέσα από την αναγέννηση της παιδείας». Να και ένα σημείο που συμφωνώ με τον κ. Αρβανιτόπουλο.!
Δεν έχουμε την πολυτέλεια για κομματική και προσωπική αλαζονεία.
Η έξοδος από την κρίση απαιτεί συνένωση δυνάμεων. Και αν η αντιπολίτευση δεν θέλει ας κινηθούν οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι. 4-2-1 στις μεταρρυθμίσεις και όχι στους διορισμούς.
Τουλάχιστον το ΠΑΣΟΚ έχει μεταρρυθμιστικό παρελθόν. Αν δεν έχει τίποτε νέο να πει, τουλάχιστον ας υπερασπισθεί το έργο του.

ΑΔ

Ομιλία στην Κωνσταντινούπολη

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

Hagia Sophia
Η Άννα Διαμαντοπούλου, Πρόεδρος του "Δικτύου" για την Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, θα μιλήσει στην Κωνσταντινούπολη, 8 & 9 Δεκεμβρίου σε συνάντηση που οργανώνουν Ευρωπαϊκά και Τουρκικά think tank με θέμα:

"Ανάπτυξη, Αναδιανομή Εισοδήματος και Οικονομική Πολιτική στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης".

Μεταξύ των ομιλητών θα είναι οι: Kemal Kılıçdaroğlu, Javier Solana, Kemal Dervis, Joakim Palme, Pascal Lamy κ.α.

texniko lykeioΠαραθέτω άρθρο μου στο esos.gr για την Τεχνική εκπαίδευση:
Η Τέχνη της πολιτικής και η τεχνική εκπαίδευση
Η τεχνική εκπαίδευση είναι ο μεγάλος ασθενής και ταυτόχρονα το μεγάλο ζητούμενο για την χώρα.
Ενώ λοιπόν ένα χρόνο τώρα η Κυβέρνηση δεν κάνει τίποτε ξαφνικά η κατάργηση ειδικοτήτων και μαζί τους συγκεκριμένων σχολών βαφτίζεται ως μεταρρύθμιση
Το σενάριο δυστυχώς  επαναλαμβάνεται. Οι Κυβερνήσεις παγώνουν μπροστά στο μέγεθος των προβλημάτων κι όταν ο κόμπος φτάσει στο χτένι( δηλ η  εκταμίευση στην τρόικα) ο αυταρχισμός ,η τσαπατσουλιά και η μονομέρεια ονομάζονται αποφασιστικότητα και η αποσπασματική δράση μεταρρύθμιση.
Νομίζουν ότι προχωρούν σε τομές και η διάλυση του Δημόσιου τομέα  απορυθμίζει τη χώρα και την πολιτική. Οι πολίτες και οι πλέον μετριοπαθείς αν συνεχιστεί αυτή η ανικανότητα και το πελατειακό βασίλειο θα αμφισβητήσουν αυτή καθ αυτή τη Δημοκρατία
Μετά από τρία χρόνια  κρίσης όλοι ξέρουμε! Χωρίς ανάπτυξη το πρόγραμμα δεν βγαίνει
Την ανάπτυξη δεν θα μας την προσφέρει κανείς :ούτε γιατί θα τον πείσουμε ούτε γιατί θα τον απειλήσουμε. Εμείς μόνοι μας έχοντας ελάχιστο πια χρόνο πρέπει να αλλάξουμε το κράτος και τη δημόσια υπηρεσία για να αλλάξουμε την οικονομία και να δώσουμε προοπτική. Η ανάπτυξη δεν έρχεται από μια βροχή από Ευρώ έρχεται από ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις σε όλους τους τομείς.
Τελευταίο Παράδειγμα οι κατάργηση ειδικοτήτων και οι διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών. Η συζήτηση εστιάζεται σ αυτά τα δύο θέματα !τι γίνεται με τα παιδιά (350000 μαθητές), με την αγορά εργασίας, με την ανάπτυξη που χρειάζεται άλλου είδους τεχνικούς και υπηρεσίες; …σιγή
Αν δεν παρέμβουμε άμεσα και με σχέδιο για τη μεταρρύθμιση της τεχνικής εκπαίδευσης, γρήγορα θα μιλάμε για νέα κατάργηση σχολών και πολλές απολύσεις
Είναι εξαιρετικά μεγάλης σημασίας το γεγονός του ότι  δεν ψηφίσθηκε λόγω των πολιτικών αναταράξεων και της ακατανόητης άρνησης του κ. Σαμαρά η μεταρρύθμιση για το τεχνικό Λύκειο το 2012. Το τίμημα προκύπτει βαρύ
Η ήδη εξαιρετικά προβληματική Τεχνική Εκπαίδευση αντί να αναδιαρθρωθεί κινδυνεύει με κατάρρευση
Τουλάχιστον ας κατατεθεί τώρα , τη Δευτέρα, το νομοσχέδιο  για τη τεχνική εκπαίδευση ,που είναι η μήτρα για την αλλαγή του αναπτυξιακού μοντέλου για τη χώρα
Υπάρχει  πλήρης έρευνα και μελέτη (2010)με λεπτομερή καταγραφή της κατάστασης και αποτύπωση των πλέον επιτυχημένων ευρωπαϊκών συστημάτων
Είχε γίνει ευρύτατη διαβούλευση (2011), το τελικό κείμενο είχε διαμορφωθεί από το ΕΣΥΠ (εθνικό συμβούλιο Παιδείας) και κατατέθηκε πλήρες νομοσχέδιο στο οποίο συμφώνησαν τα κόμματα(2012)! Τα δημοσιοποιώ όλα στην ιστοσελίδα μου
Ας γίνει ένα βήμα ,που δείχνει πως δημοσιονομική εξυγίανση μπορεί να συνδυασθεί με πραγματικές μελετημένες και συναινετικές μεταρρυθμίσεις που μπορούν να αλλάξουν τη χώρα! Που μπορούν να δώσουν προοπτική. Οι θέσεις εργασίας στο Δημόσιο θα διατηρηθούν μόνο αν τελικά προσφέρουν πραγματική υπηρεσία στη χώρα. Οι κινήσεις πανικού και οι ηρωικές  αντιδράσεις  ( οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος) χωρίς αλήθεια και χωρίς στόχο επιταχύνουν την καταστροφή

και επανακατεθέτω παρακάτω όλα τα κείμενα:
[Επισυνάπτονται παρακάτω (δείτε στα "Συνημμένα Αρχεία"): Σχέδιο Νόμου, Αιτιολογική Έκθεση, Πρόταση Διαλόγου και όλες τις αναγκαίες έρευνες και μελέτες σχετικά με την μεταρρύθμιση]

anna xeria

Αγαπητέ κύριε Μητρόπουλε,

Θέλω να σας συγχαρώ τόσο εσάς όσο και την ακαδημαϊκή κοινότητα του ΤΕΙ Καβάλας για το μήνυμα αισιοδοξίας , δύναμης και εξωστρέφειας που δίνετε με τη σύνθεση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματός σας.

Η όσμωση του ανθρώπινου δυναμικού του Ιδρύματός σας με σύγχρονα ρεύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας εξαιρετικών διεθνών πανεπιστημίων τα οποία φημίζονται για την σύνδεση της τεχνολογίας με την οικονομία, είμαι σίγουρη ότι θα φέρει λαμπρά αποτελέσματα.

Το Τεχνολογικό Ίδρυμα Καβάλας, όπως και ορισμένα ακόμα Τεχνολογικά Ιδρύματα της περιφέρειας, ανοίγοντας νέους δρόμους υπερβαίνει τη μιζέρια των μικρών εσωτερικών στοχεύσεων και συμφερόντων.

Εύχομαι εθνικές και διεθνείς διακρίσεις και ουσιαστική συνεισφορά στην ανάπτυξη του τόπου και στην απασχόληση των νέων ανθρώπων.

ΑΔ

Δείτε σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας "Τα Νέα", για τα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα με συμβούλια διεθνούς σύνθεσης

Η ύβρις ενός επικίνδυνου Πρύτανη

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

ekpaΠαρέμβαση της Άννας Διαμαντοπούλου στη σελίδα της στο facebook:
Με το Πανεπιστήμιο κλειστό, τους φοιτητές απογοητευμένους και τους γονείς σε απόγνωση, το επιστημονικό προσωπικό σε υποχρεωτική αργία και τους διοικητικούς στο δρόμο, ο κ. Πελεγρίνης επιλέγει την ευθεία προσβολή θεσμών και προσώπων χαρακτηρίζοντας , τα Συμβούλια Διοίκησης των ΑΕΙ, ως «πέμπτη φάλαγγα του Φράνκο».
Προσβάλλει τους διακόσιους εξήντα Βουλευτές που στήριξαν μια μεγάλη μεταρρύθμιση και θεσμοθέτησαν τα συμβούλια.
Προσβάλλει τα πεντακόσια και πλέον μέλη των Συμβουλίων των ΑΕΙ της Χώρας, προσωπικότητες με διεθνή καταξίωση που απoφάσισαν να προσφέρουν ανιδιοτελώς στην προσπάθεια πατρίδα για την αναβάθμιση της ανώτατης παιδείας μας, και καταξιωμένους καθηγητές που με διαφανείς διαδικασίες εξέλεξαν οι συνάδελφοι τους σε κάθε Ίδρυμα.
Οι απαράδεκτοι χειρισμοί της Κυβέρνησης στα θέματα της παιδείας, από την ανάληψη των καθηκόντων της και οι τουλάχιστον ατυχείς νομοθετικές πρωτοβουλίες και επιλογές σε πρόσωπα , δεν απαλλάσσουν τον κ. πρύτανη από τις ευθύνες του για την αποτελεσματική διοίκηση του πανεπιστημίου, το οποίο παραμένει και θα μπορούσε σήμερα να είναι απολύτως «αυτοδιοίκητο», αν επεδείκνυε σεβασμό στους νόμους και την εκ καθήκοντος πιστή εφαρμογή τους.
Για παράδειγμα:
Αν κάθε ΑΕΙ είχε καταρτίσει τον «Οργανισμό» και τον «Κανονισμό Λειτουργίας» του Ιδρύματος , όπως προέβλεπε ο Ν. 4009/2011, και στους χρόνους που αυτός προέβλεπε, θα είχε προ πολλού κατοχυρώσει πλήρως την εύρυθμη λειτουργία του και μαζί τις θέσεις του διοικητικού προσωπικού που θεωρούσε αναγκαίες και σήμερα χάνονται.
Αυτά ας τα λάβουν υπόψη όσοι προτιμούν την εξυπηρέτηση μικροκομματικών στοχεύσεων από την πραγματική υπηρέτηση του υψηλής ποιότητας, δημόσιου πανεπιστημίου, για όλους.

Φορο-«λογική» μεταρρύθμιση

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

anna diamantopoulou mic 1
Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου στην Καθημερινή της Κυριακής:

Οι πρόσφατες διαπιστώσεις του ΔΝΤ και της τρόικας για τα προβλήματα του φορολογικού συστήματος δεν μπορεί να αποτελούν έκπληξη. Ολα αυτά λέγονται επί δεκαετίες, όμως κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, συντηρούμε το άδικο και αναποτελεσματικό φορολογικό σύστημα που καταγγέλλουμε, αρκούμενοι σε αποσπασματικά περιπτωσιολογικά μέτρα, σε «Συντελεστο-ρυθμίσεις».

Με μερικές δεκάδες φορολογικά νομοσχέδια, εκατοντάδες αλλαγές του κώδικα φορολογικών στοιχείων την τελευταία δεκαετία και περίπου μισή χιλιάδα εγκυκλίους από το 2009 μέχρι σήμερα, διατηρούνται ανέπαφες οι βασικές παθογένειες. Αυτό συνεχίζεται, ακόμα και τώρα που είναι επιτακτική μια ριζική μεταρρύθμιση με ένα Εθνικό Φορολογικό Σύστημα (ΕΦΣ).

Ουσιαστικά αυτό σημαίνει: στη σημερινή κρίση και ύφεση να απαντήσουμε στο τι θέλουμε από το φορολογικό σύστημα, πώς συμμετέχουν και τι περιμένουν οι εξουθενωμένοι Ελληνες πολίτες, ποιο είναι το σύστημα υλοποίησης και ποιοι μπορούν να το κάνουν πράξη.

Επιγραμματικά:

1. Αλλαγή στόχου. Στην εποχή του ανταγωνισμού των κρατικών φορολογικών συστημάτων (ένα από τα θέματα που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ε.Ε.) το ΕΦΣ πρέπει να υπηρετεί ένα εθνικό σχέδιο για τη χώρα. Δηλαδή να υποστηρίζει τις βασικές επιλογές για την προσέλκυση ξένων επενδύσεων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, για την αντιμετώπιση του δημογραφικού, για την ενεργειακή και περιβαλλοντική πολιτική. Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων πρέπει να συμπληρώνονται από την πολιτική δαπανών του προϋπολογισμού. Το φορολογικό σύστημα στις σημερινές συνθήκες παγκοσμιοποίησης πρέπει να δημιουργεί συγκριτικά πλεονεκτήματα και κίνητρα για την αύξηση του εθνικού και ατομικού πλούτου, ο οποίος με τη σειρά του θα δώσει τα αναγκαία έσοδα.

2. Εμπιστοσύνη. Η έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στο κράτος και στους πολίτες έχει υπαγορεύσει το σημερινό αδιέξοδο σύστημα. Χιλιάδες σελίδες κρατικών εγγράφων, πολύπλοκες, λεπτομερείς και περιπτωσιολογικές ρυθμίσεις επιχειρούν να προβλέψουν κάθε κοινωνική ιδιαιτερότητα και κάθε παράβαση. Αυτό με τη σειρά του έχει οδηγήσει σε ένα δαιδαλώδες διοικητικό σύστημα με πολλαπλά επίπεδα ελέγχου και συνεχή εμπλοκή της δικαιοσύνης σε ατελέσφορες διαδικασίες. Το αποτέλεσμα γνωστό, φοροδιαφυγή, γραφειοκρατία, διαφθορά.

Ας σκεφτούμε αλλιώς. Το κράτος εμπιστεύεται τον πολίτη και αποδέχεται ηλεκτρονικά την κατάθεση της δήλωσής του, έχοντας ο ίδιος την απόλυτη ευθύνη απόδειξης της αλήθειας των όσων δηλώνει. Αλλαγή του συστήματος δειγματοληπτικών ελέγχων με συνεχώς εναλλασσόμενους ελεγκτές και τιμωρία άμεση και «χωρίς έλεος» στους καταχραστές της εμπιστοσύνης του Δημοσίου. Από την αντίληψη του «δεν σε εμπιστεύομαι και δεν με αναγνωρίζεις», στη λογική του «σε εμπιστεύομαι και έχεις την ευθύνη».

3. Απλό, σαφές και κατανοητό. Το φορολογικό νομοσχέδιο πρέπει να είναι λιτό με φορολόγηση των εισοδημάτων με ενιαία, προοδευτική κλίμακα, προσδιορισμό του αφορολόγητου με βάση τον κατώτατο βασικό μισθό και κατάργηση των αυτοτελών φορολογιών. Η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ενωση και οι φορολογικοί ανταγωνισμοί περιορίζουν τον αναδιανεμητικό ρόλο της φορολογίας. Οι ανισότητες, που σαφώς υπάρχουν, είναι πιο εφικτό, πλέον, να αντιμετωπιστούν μέσα από πολιτικές χρηματοδοτούμενες από τον προϋπολογισμό. Η σημερινή πολυπλοκότητα, (π.χ. 33 συντελεστές στην ακίνητη περιουσία) οδήγησαν και σε τεράστιες αδικίες και σε τεράστια φοροδιαφυγή. Από το πολύπλοκο και μη εφαρμόσιμο στο απλό και εφαρμόσιμο.

4. Η διοικητική οργάνωση του συστήματος: αξιοκρατία, αξιοποίηση της τεχνολογίας και αξιολόγηση βάσει στόχων. Επί δεκαετίες αποτύχαμε και στα τρία. Αλλαγή του μηχανογραφικού συστήματος και επιλογή στελεχών με διεθνείς προκηρύξεις από τον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, είναι δύο επιλογές που απαιτούν μετωπική σύγκρουση με συμφέροντα και συντεχνίες. Ισως σε αυτό το σημείο είναι η πιο τυπική περίπτωση αναμέτρησης με το «βαθύ» σύστημα της μεταπολίτευσης.

5. Εθνική συνεννόηση. Το ΕΦΣ για να έχει διάρκεια προϋποθέτει δέσμευση των κομμάτων που έχουν αίσθημα εθνικής ευθύνης σε βασικές αρχές που δεν θα αλλάξουν για 10 τουλάχιστον χρόνια. Μέσα σε αυτές θα πρέπει να είναι η απόλυτη δέσμευση για τη μη ύπαρξη «φορολογικής αμνηστίας»! Τα τελευταία 30 χρόνια ο μέσος όρος ρυθμίσεων ήταν μία κάθε δυόμισι χρόνια.

Εφικτό; Από τα πλέον δύσκολα θέματα για τη χώρα, όπου δεν υπάρχει η κουλτούρα της συνεννόησης και της συναίνεσης σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο. Αρκεί κανείς να συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο λάθος για το μέλλον των κυβερνήσεων συνασπισμού στη χώρα είναι η έλλειψη Συμφωνίας Διακυβέρνησης ανάμεσα στα δύο κυβερνώντα κόμματα για τα μεγάλα θέματα, ένα από τα οποία είναι το φορολογικό.

Και η τρόικα, θα αναρωτηθεί κάποιος; Απάντηση: Ουδέποτε μέχρι σήμερα παρουσιάσαμε ένα δικό μας εθνικό σχέδιο με άλλη προσέγγιση και πολλαπλασιαστές που θα οδηγούν στους αναγκαίους στόχους μέσα από καρότο, δηλαδή δημιουργικότητα και ελπίδα και όχι το υποχρεωτικό μαστίγιο με τα γνωστά αποτελέσματα. Η διαπραγμάτευση με τους δανειστές καταλήγει να γίνεται επί συντελεστών γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία της πραγματικής και όχι «δήθεν» μεταρρύθμισης.

Τώρα που το κλίμα αλλάζει πάλι, ας ελπίσουμε ότι κατανοούμε, πως κανείς Ευρωπαίος, Ρώσος ή Κινέζος δεν έχει έτοιμη λύση να μας προσφέρει. Η λύση έχει ένα υποκείμενο, το ελληνικό πολιτικό σύστημα που πρέπει επιτέλους, μετά από όσα του συνέβησαν να αλλάξει. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση, με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού πρέπει να ξεκινήσουν αυτή την εθνική συνεννόηση.

Και επειδή η ιστορία ανθρώπων και κομμάτων δεν δίνει πολλές ελπίδες, γίνεται ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη ενός πολιτικού χώρου με συγκροτημένες και ρηξικέλευθες θέσεις.

Το άρθρο δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_14/07/2013_526686

ΕΑΙΕ siteΗ Άννα Διαμαντοπούλου, Πρόεδρος του ΔΙΚΤΥΟΥ για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, συμμετείχε με την ιδιότητα της πρώην Υπουργού Παιδείας, στο διεθνές συνέδριο για τις μεταρρυθμίσεις στην παιδεία «EAIE» που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη την Πέμπτη 12 Σεπτεμβρίου.
Η Άννα Διαμαντοπούλου έλαβε μέρος στη συζήτηση με θέμα  «Διεθνοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης: μία υπόθεση που αφορά μόνο την ελίτ;».
Στην ομιλίας της η Άννα Διαμαντοπούλου σημείωσε ότι:
- η διεθνοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης είναι προϋπόθεση για την εξέλιξη στην ανάπτυξη μίας χώρας.
- στοιχεία της διεθνοποίησης είναι το άνοιγμα των εθνικών πανεπιστημίων σε καθηγητές και φοιτητές από άλλες χώρες, η συμμετοχή σε διεθνή Project, τα κοινά προγράμματα σπουδών, τα θερινά σχολεία, η αξιοποίηση των εργαλείων της Διαδικασίας της Μπολόνιας και η ανάπτυξη των MOOCs, δηλαδή τα διαδικτυακά πτυχία.
- η κυβέρνηση κάθε χώρας έχει την ευθύνη να δημιουργήσει το πλαίσιο της ανάπτυξης των διεθνών χαρακτηριστικών της ανώτατης εκπαίδευσης.
- τα πανεπιστήμια έχουν την ευθύνη να δώσουν στους καθηγητές και στους φοιτητές τη δυνατότητα να λειτουργούν ως μέλη της διεθνούς πανεπιστημιακής κοινότητας.
- η διεθνοποίηση συντελείται και με τη δημιουργία παραρτημάτων πανεπιστημίων σε χώρες του εξωτερικού.
- βασική προϋπόθεση της διεθνοποίησης είναι η πιστοποίηση των παραρτημάτων που θα  πρέπει να λειτουργούν με τους ίδιους όρους που λειτουργούν και τα μητρικά πανεπιστήμια. Αυτό δυστυχώς σε πολλές χώρες δεν συμβαίνει και αποτελεί πρόβλημα που η Άννα Διαμαντοπούλου είχε θέσει ως Υπουργός Παιδείας τόσο στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Υπουργών Παιδείας όσο και στη συνάντηση των Υπουργών Παιδείας στο πλαίσιο της Διαδικασίας της Μπολόνιας.

EAIE-1

Την ώρα που οι πολίτες έχουν περιέλθει σε απόγνωση για το παρόν και το μέλλον τους και η Χώρα δίνει ξανά μια μάχη επιβίωσης μετά την εξάμηνη προεκλογική αδράνεια, η Κυβέρνηση φέρεται να προωθεί κατά προτεραιότητα και χωρίς συζήτηση, αλλαγές στην μεταρρύθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης. Τα όσα διακινούνται με μορφή τροπολογιών και δεν διαψεύδονται για το νόμο 4009/2011 προκαλούν ανησυχία που επιτείνεται από την επιλογή του αιφνιδιασμού με την «κατεπείγουσα» διαδικασία των δύο ημερών.  

Οι κυβερνητικές προτάσεις αποτελούν συμβιβασμό με τις συντεχνίες και παρωχημένες (δήθεν προοδευτικές) κομματικές δυνάμεις που διαχρονικά ευθύνονται για τις παθογένειες των ΑΕΙ. Η κοινή λογική, που επιτάσσει ένας νόμος πρώτα να εφαρμόζεται και στη συνέχεια, αν και όπου χρειάζεται, να βελτιώνεται, έχει απλά τεθεί στο περιθώριο.

Με το πρώτο σχέδιο Νόμου που ετοιμάζεται για τη νέα Βουλή, αντί νέων μεταρρυθμίσεων αρχίζει το ξήλωμα μιας από τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις που δεν επιβλήθηκε από το μνημόνιο ούτε από την τρόικα.

Μιας μεταρρύθμισης που αποτύπωσε, με εντυπωσιακή πλειοψηφία στη Βουλή, τη θέληση του ελληνικού λαού για δημόσια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ με αξιοκρατία, εξωστρέφεια, σύνδεση με την παραγωγή, διεθνή αναγνώριση και ουσιαστική προσφορά στην ελληνική νεολαία, θέτοντας στο περιθώριο κατεστημένες καταστάσεις.

Η προβαλλόμενη ως  συμφωνία των τριών αρχηγών στην αλλαγή ενός νόμου, επειδή αρνούνται να τον εφαρμόσουν βίαιες μειοψηφίες και δημόσιοι λειτουργοί που υπηρετούν  δικές τους σκοπιμότητες, είναι ύβρις για τη Δημοκρατία.

Πως μπορεί να ανακτηθεί αξιοπιστία της χώρας και του πολιτικού μας συστήματος, πως θα προωθηθούν άλλες δύσκολες μεταρρυθμίσεις, ξεχνώντας μια πλειοψηφία των 4/5 της Βουλής, δημιουργώντας συνειδησιακό πρόβλημα στους βουλευτές, απαξιώνοντας την κοινοβουλευτική διαδικασία; Πρόκειται για επιβεβαίωση καταδικασμένων λογικών και πρακτικών συνολικά του πολιτικού  συστήματος που οδήγησε τη Χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο.

Η επιτυχία μιας ευρύτατης συναίνεσης για την Παιδεία στη Βουλή, δημιούργησε αίσθημα αισιοδοξίας και ανάτασης. Η τύχη αυτής της μεταρρύθμισης θεωρώ ότι θα λειτουργήσει ως βαρόμετρο όχι μόνο για το μέλλον της Κυβέρνησης αλλά και της Χώρας.  

Σε κάθε περίπτωση όμως υπάρχουν υγιείς δυνάμεις, σε όλους τους τομείς της κοινωνίας μας , αυτή τη κρίσιμη ιστορικά στιγμή που θα ανοίξουν τους δρόμους που χρειάζεται η χώρα.

 
 

Μιλάει και η Διαμαντοπούλου...

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

stoma-kleistoΗ προαναγγελθείσα απεργία της ΟΛΜΕ ταράζει για ακόμη μια φορά την περίοδο των εισαγωγικών εξετάσεων.
Για να είμαι απολύτως ξεκάθαρη, οι εξετάσεις πρέπει να γίνουν και να γίνουν στην ώρα τους.
Δεν υπάρχει Υπουργός Παιδείας που να μην έχει έρθει αντιμέτωπος με αυτή την απειλή.
Δεν θα μιλήσω για τη συνδικαλιστική ηγεσία της ΟΛΜΕ.
Είναι η συνήθης στάση δεκαετιών, κάθε συντεχνίας , που χρησιμοποιεί τη δύναμή της εναντίον της κοινωνίας εκβιάζοντας μια αδύναμη και αμυντική (δίκαια τα αιτήματά σας, αλλά να τα δούμε αργότερα) πολιτική τάξη! (120.000 καθηγητές και αναπληρωτές + οι οικογένειές τους είναι θηριώδης αριθμός για τις εκλογές).

Θα μιλήσω για την πολιτική στην Παιδεία που είναι υπεύθυνη για αυτή την ετήσια κοινωνική απειλή, η οποία πέφτει στα κεφάλια μας σχεδόν κάθε χρόνο... ανεξαρτήτως κρίσης και μνημονίου.

Τι βρίσκεται πίσω από τη ετήσια απειλή της ΟΛΜΕ; Τι είναι αυτό που σχεδόν κάθε χρόνο απειλεί 100.000 νέα παιδιά; Ποια είναι αυτά που πρέπει να αλλάξουν για να σταματήσει αυτό το φαινόμενο; Δύο πράγματα:
• O ανορθολογισμός της κατανομής σχολείων στην επικράτεια και του τρόπου πρόσληψης και κατανομής των εκπαιδευτικών (αποτέλεσμα της πιο ακραίας πελατειακής λογικής... τεράστια σχολεία με 20 μαθητές και 17 καθηγητές, υπεράριθμοι καθηγητές στον ένα νομό -ελλείψεις στην ίδια ειδικότητα στον διπλανό νομό).
•  Και το ανεκδιήγητο σύστημα εισαγωγικών εξετάσεων, που ακυρώνει το Λύκειο και ενισχύει την παραπαιδεία (το οποίο για να αλλάξει έπρεπε να αλλάξει η δομή της λειτουργίας των ΑΕΙ).

Και τα δύο για να αλλάξουν χρειαζόταν μια θεμελιώδης στροφή στον κεντρικό άξονα της πολιτικής επιλογής : από την πολιτική που εξυπηρετούσε πρώτα τον καθηγητή και τις ανάγκες του και πρώτα τον βουλευτή, το δήμαρχο και τις πιέσεις τους, να στραφούμε στο δόγμα "ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ"!
Καθόλου εύκολο! Οι μαθητές δεν έχουν δύναμη πίεσης και είναι περαστικοί…
Οι συνεργάτες μου στο Υπουργείο ήταν αντίθετοι στο να δώσω στη μεταρρύθμιση αυτό τον τίτλο... θυμάμαι ο ΔΝ και ο ΓΚ μπήκαν αναστατωμένοι στο γραφείο μου προειδοποιώντας ότι ξεκινώ πόλεμο!!
Ξεκίνησα! Ο ΣΥΡΙΖΑ (δηλώσεις σαν αυτές του κ. Κουράκη ήταν στην ημερήσια διάταξη) και οι φίλιες συνδικαλιστικές του δυνάμεις (ισχυρές) ξεσπάθωσαν, οι άλλες παρατάξεις  ακολούθησαν.
Τι έγινε λοιπόν από τον Νοέμβριο του 2009 μέχρι τον Μάρτιο του 2011 γι΄ αυτά τα δύο θέματα; Και μάλιστα όταν ο προϋπολογισμός πήγαινε στα Τάρταρα, οι μισθοί των εκπαιδευτικών κατρακυλούσαν και οι "αγανακτισμένοι εκπαιδευτικοί" ήταν αντίθετοι σε κάθε προσπάθεια και επιχειρούσαν να διαλύσουν και την πιο ...μικρή εκδήλωση;

Α) Ο εξορθολογισμός του συστήματος ή η πολιτική του αυτονόητου

1. Έγινε αποτύπωση του αριθμού των εκπαιδευτικών, των σχολείων, των τμημάτων, του μαθητικού δυναμικού, του πλεονάζοντος ή ελλείποντος προσωπικού. Σχεδιάστηκε εφαρμόστηκε και λειτούργησε η ηλεκτρονική κάρτα σχολείου ώστε με το πάτημα ενός κουμπιού, να έχει η διοίκηση και ο Υπουργός την κατάσταση σε κάθε σχολείο, κάθε λεπτό, όποτε θελήσει.

2. Αντικειμενοποιήθηκαν απολύτως οι προσλήψεις και συναρτήθηκαν με τις ανάγκες των σχολείων και όχι με τις πολιτικές συμφωνίες... πόσοι θα μπουν από κάθε ειδικότητα ώστε να ισορροπούμε με όλους (αυτό το μέτρο έβαλε απέναντι μου το "σύλλογο αδιόριστων εκπαιδευτικών», που αριθμούσε όπως ισχυρίζονταν οι ίδιοι 100.000, και που μου επιτίθονταν με βία όπου περπατούσα ή μιλούσα!)

3. Γύρισαν στα σχολεία τους 5000 εκπαιδευτικοί (φέτος αποσπάσθηκαν πάλι 4500), μπήκαν αντικειμενικά κριτήρια στις αποσπάσεις και καταργήθηκαν όλες οι ρουσφετολογικές εξαιρέσεις στην προσμέτρηση των μορίων της θέσης όπου υπηρετεί ο εκπαιδευτικός (τις οποίες επανέφερε η τρικομματική κυβέρνηση).

4. Σχεδιάστηκε, νομοθετήθηκε και υλοποιήθηκε η πολιτική αξιολόγησης. Η πρώτη φάση της αξιολόγησης των σχολείων (παρά την αντίδραση ακόμα και με ξύλα εναντίον καθηγητών που την εφάρμοσαν) είναι σε εξέλιξη και από τον Σεπτέμβριο επίκειται η γενίκευση της σε όλα τα σχολεία.

5. Συγχωνεύτηκαν ή έκλεισαν 2000 σχολεία με παιδαγωγικά και οικονομικά κριτήρια, όχι γιατί το είπε η Τρόικα, αλλά γιατί έτσι έπρεπε να γίνει, για τις ανάγκες των μαθητών και της χώρας.

6. Νομοθετήθηκε η δυνατότητα να αποσπώνται εντός περιφέρειας οι υπεράριθμοι εκπαιδευτικοί, ώστε να αντιμετωπίζονται οι ανάγκες των σχολείων.

Ο ΣΥΝΟΛΙΚΟΣ ΟΜΩΣ ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑΛΥΜΕΝΟΥ ΠΕΛΑΤΕΙΑΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑΤΑ, ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΒΟΥΛΗΣΗ. ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΑΛΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΕΧΟΥΝ ΚΟΝΤΑ ΠΟΔΑΡΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΟΥ.

Β) Η Μεταρρύθμιση στο Λύκειο στην Τεχνολογική Εκπαίδευση και οι Εισαγωγικές, που ακολούθησε τη μεταρρύθμιση που ξεκίνησε από την υποχρεωτική εκπαίδευση με το «Νέο Σχολείο»

Τον Γενάρη του 2012, υπήρξε διακομματική συναίνεση για το νέο λύκειο για το νέο τεχνολογικό λύκειο και για το νέο σύστημα εξετάσεων. Μετά απο 2 χρόνια συστηματικής δουλειάς με τον ΟΟΣΑ, διαβούλευσης με το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας, τη λειτουργία Διακομματικής επιτροπής και τη λειτουργία ειδικής ομάδας παιδαγωγών με επικεφαλής τον κ. Μπαμπινιώτη, καταλήξαμε σε συναίνεση ώστε το νέο σύστημα να ξεκινήσει το 2014.
Το τι συνέβη και πώς χάθηκε ακόμη μία ευκαιρία φαίνεται στην τότε επιστολή προς τον κ. Σαμαρά την οποία δημοσιοποιώ για πρώτη φορά (διαβάστε την στο τέλος του κειμένου).
Τα παραπάνω και πολλά άλλα:
• Ψηφίσθηκαν από πολλούς βουλευτές αλλά υποστηρίχθηκαν από λίγους που είχαν τη φλόγα και την τόλμη να πάνε κόντρα στον 40ετή λογική της μεταπολίτευσης
• Πολεμήθηκαν με λύσσα από κόμματα της Αριστεράς, τα συνδικάτα και τις κομματικές παρατάξεις
• Έγιναν δεκτά με ανακούφιση, χωρίς όμως έκδηλη υποστήριξη απο μεγάλο μέρος Εκπαιδευτικών
• Υποστηρίχθηκαν από σημαντικό μέρος των ΜΜΕ.
Ανταποκρίθηκαν στο κοινό αίσθημα, στη κοινή λογική των πολιτών.
Δεν έχω μιλήσει μέχρι τώρα!
Ξέρω τον αντίλογο που θα δεχθώ (με ή χωρίς ακρότητες;): «μιλάς εσύ που ψήφισες το μνημόνιο, που δεν είχαν τα παιδιά βιβλία κλπ»
Ναι μιλώ εγώ, που ψήφισα συνειδητά το μνημόνιο, γιατί ήταν η μόνη λύση για τη αποτροπή της κατάρρευσης της χώρας, εγώ που αφού δεν το πρόλαβα  ανέλαβα προσωπικά την ευθύνη για τα βιβλία, ανεξάρτητα που ήταν το σφάλμα και που άλλαξα ριζικά το σύστημα ώστε να μη συμβεί ξανά σε κανέναν... Εγώ που έκανα λάθη, παραλείψεις , που αναστάτωσα με τις αποφάσεις μου τη ζωή πολλών ανθρώπων, αλλά που πάλεψα με πολλούς ανθρώπους, πέρα απο τα όρια για να αλλάξουμε το πιο σημαντικό αλλά εξαιρετικά προβληματικό σύστημα στη χώρα: ΤΟ  ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ. Ένα σύστημα που υπάρχει και λειτουργεί ΜΟΝΟ χάρη σε ένα κρίσιμο αριθμό σπουδαίων αφιερωμένων εκπαιδευτικών, που όμως απελπισμένοι μένουν σιωπηλοί και ασχολούνται (παλεύοντας με τα θηρία του συστήματος) μόνο με τους μαθητές τους. Σ΄αυτούς υποκλίνομαι, σ΄αυτούς ελπίζω.
Αυτοί είναι που θα σώσουν τις εξετάσεις.

Ακολουθεί η επιστολή στον κ. Σαμαρά το Μάρτιο του 2012:

PROEDRO ND1

PROEDRO ND2

Είναι μεγάλη τιμή να δίνεται σε κάποιον η ευκαιρία να μιλήσει για σημαντικούς ανθρώπους. Γίνεται μάλιστα μεγαλύτερη η τιμή όταν διαθέτει κανείς το επιπλέον προνόμιο να έχει συνεργαστεί, αγωνιστεί και πετύχει μαζί τους.

Αυτό νιώθω τώρα που γράφω για τον Βασίλη Παπάζογλου, καθώς, δυστυχώς, δεν μπορώ απόψε να είμαι μαζί σας, ανάμεσα στη συντροφιά όσων έχουν τη χαρά να ανήκουν στους φίλους του Βασίλη.

Δεν θα είναι υπερβολή αν πω ότι από όλες τις ευχάριστες και δύσκολες στιγμές της θητείας μου στο Υπουργείο Παιδείας, εκείνη που θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη, είναι η πρωτοφανής για τα Ελληνικά πολιτικά δεδομένα, επιτυχία της ψήφισης του Νόμου για την αναβάθμιση των ελληνικών ΑΕΙ.

Μία μεγάλη πολιτική επιτυχία που προέκυψε μέσα από συνδυασμό διεθνούς και εθνικής εμπειρίας,  μεθοδικότητας, υψηλής επιστημοσύνης, συντονισμού, ευελιξίας και κυρίως βούλησης και αποφασιστικότητας.

Αυτά τα χαρακτηριστικά, δηλαδή, που διαθέτει ο Βασίλης και πάνω στα οποία μαζί με τους συνεργάτες μας, αλλά και τη στήριξη πολλών από εσάς, χτίσαμε κάτι για το οποίο αξίζει να λες ότι η πολιτική έχει ακόμα να δώσει στον τόπο.

Αυτή τη μεταρρύθμιση λοιπόν, θα κληθεί και το πολιτικό σύστημα και οι άνθρωποι της Ανώτατης Εκπαίδευσης και οι φοιτητές και οι πολίτες να υπερασπισθούν ως ένα δικό τους κτήμα. Ένας δικός τους στόχος έξω και πέρα από τη Δανειακή Σύμβαση και το Μνημόνιο.

Ούτε δογματικοί είμαστε ούτε ριψάσπιδες όμως. Ο Νόμος πρέπει να εφαρμοστεί και, όπως ο ίδιος άλλωστε περικλείει στην φιλοσοφία του, όπου χωλαίνει πρέπει να διορθωθεί.

Δεν νοείται όμως επέμβαση εκ των προτέρων και με ιδιοτέλεια σε έναν Νόμο που δεν εφαρμόζεται πλήρως από ανθρώπους που αποσκοπούν και έχουν δημοσίως δηλώσει τη συνολική ακύρωση του.

 Εύχομαι ο χώρος της Εκπαίδευσης να έχει την τύχη να υπηρετείται πάντα από επιστήμονες, δασκάλους και κυρίως ανθρώπους σαν τον Βασίλη Παπάζογλου.

Τον χρειαζόμαστε για όλα τα μεγάλα και σημαντικά που έχουμε μπροστά μας.

Άννα Διαμαντοπούλου, 2012. Το περιεχόμενο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs Greece 3.0

Top Desktop version