Άννα Διαμαντοπούλου

Switch to desktop Register Login

Άννα Διαμαντοπούλου - Αρχική

Να συζητήσουμε την υποτίμηση του ευρώ

Γράφτηκε από Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

 

Την ανάγκη να τεθεί στην ατζέντα των συζητήσεων απέναντι στη Γερμανία μία υποτίμηση του ευρώ, προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας και να ανασχεθούν η υψηλή ανεργία και τα «σαφή δείγματα αποπληθωρισμού», προτάσσει στο naftemporiki.gr η Άννα Διαμαντοπούλου.

Η πρόεδρος του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το θέμα του ευρώ «πρέπει να συζητηθεί πέραν και έξω από την αναποτελεσματική τακτική της ‘ορθοδοξίας’ που ακολουθείται μέχρι σήμερα».

Μεταξύ άλλων, εκφράζει την άποψη ότι η τρόικα στην Ελλάδα έδρασε περισσότερο «σαν ασκούμενος αλχημιστής», επισημαίνει ότι η κυβέρνηση έπρεπε να υπόκειται σε περιοδικό έλεγχο «από το Κοινοβούλιο και όχι από την τριμελή επιτροπή υπαλλήλων των διεθνών οργανισμών» και εκφράζει την κάθετη διαφωνία της με την άποψη ότι «δεν μπορούμε μόνοι μας».

Η κ. Διαμαντοπούλου χαρακτηρίζει εξαιρετικά σημαντικό στόχο τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος, «όταν όμως αυτό είναι γνήσιο και βιώσιμο» και ασκεί κριτική στην κυβέρνηση η οποία κατά τη γνώμη της «προτιμά το αμπαλάζ από το περιεχόμενο» και υιοθετεί την τακτική του «μοιράζω λεφτά».

Απαντώντας στο ερώτημα γιατί η ίδια δεν συγκλίνει σε καμία από τις υφιστάμενες δομές της Κεντροαριστεράς, αναφέρει ότι «χρειάζεται ένα εντελώς νέο εγχείρημα το οποίο δεν θα βασίζεται σε υπάρχουσες δομές και παθογένειες».

Αναφερόμενη στην εφαρμογή του γνωστού ως «νόμου Διαμαντοπούλου» για τα ΑΕΙ, δηλώνει: «δεν μπορώ να μην θυμίσω ότι η πρώτη κίνηση της συγκυβέρνησης ήταν να αλλάξει σημαντικά στοιχεία της μεταρρύθμισης, η οποία είχε ψηφιστεί ένα χρόνο πριν με πρωτοφανή για τα ελληνικά δεδομένα συναίνεση».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη εδώ:

www.naftemporiki.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Ευρώπη: με ή χωρίς την Τουρκία;

Γράφτηκε από Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

H Πρόεδρος του "ΔΙΚΤΥΟΥ" για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε σε εκδήλωση που οργάνωσε η εφημερίδα Le Nouvel Observateur με την Καθημερινή, στο πλαίσιο του πολιτιστικού προγράμματος του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος «Ελλάς Γαλλία Συμμαχία 2014», μια μεγάλη συνάντηση στην Αθήνα, με θέμα «Τολμήστε τη Δημοκρατία».

Παρακολουθήστε την εκδήλωση στον ιστοτόπο Blod.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Συνέντευξη της Άννας Διαμαντοπούλου στην Καθημερινή:

Καλύτερη εξέλιξη στην Κύπρο, αναφορικά με τη διαχείριση του μνημονίου και του προγράμματος προσαρμογής της οικονομίας, σε σχέση με την Ελλάδα, διαπιστώνει η πρώην Ευρωπαία Επίτροπος και Υπουργός, νυν Πρόεδρος του «Δικτύου για τη μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη» Άννα Διαμαντοπούλου.

Με αφορμή την παρουσία της στο νησί, η κ. Διαμαντοπούλου ανέφερε σε συνέντευξή της στο Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων ότι είναι λάθος να δαιμονοποιείται η Τρόικα, όταν το βασικό ζήτημα είναι κατά πόσο Κυβέρνηση και Κοινοβούλιο κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Αναγνωρίζει ότι στο μνημόνιο υπάρχουν και λάθη, λέει όμως ότι όσοι ζητούν απεμπλοκή, πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες πού θα βρεθούν τα χρήματα.
Για τις επερχόμενες Ευρωεκλογές εκτιμά ότι θα υπάρξει αύξηση του εθνικισμού και του λαϊκισμού, ενώ η διαχείριση των Ευρωσκεπτικιστών θα είναι δύσκολη, με τις προβλέψεις να τους δίνουν ένα ποσοστό της τάξης του 15% με 20%. Αναφέρει, τέλος, ότι υποστηρίζει τη θέση για περισσότερη Ευρώπη, ενώ λέει ότι πρέπει να υπάρξουν άμεσα μέτρα για ενίσχυση της ανάπτυξης.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:

 Ερ: Το κλιμάκιο της Τρόικας βρίσκεται στην Κύπρο για τρίτη φορά, με τις δύο πρώτες αξιολογήσεις των δανειστών να είναι θετικές. Έχετε ανάλογη εμπειρία από την Ελλάδα και θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας για την κατάσταση των πραγμάτων στο νησί;

Απ: Νομίζω ότι τα πράγματα προχώρησαν καλύτερα στην Κύπρο συγκριτικά, αν παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη με βάση το χρόνο. Σε κάθε περίπτωση, θεωρώ ότι η Τρόικα κάνει τη δουλειά της, δηλαδή εποπτεύει αυτά που έχουν συμφωνηθεί. Το βάρος πέφτει πάντοτε στην Κυβέρνηση και στο Κοινοβούλιο και εκεί κρίνεται και η εξέλιξη και η δημοκρατία.

 Ερ: Έχετε πει δημόσια ότι, στην περίπτωση της Ελλάδας τουλάχιστον, το πρόβλημα δεν είναι η Τρόικα, αλλά ο βαθμός υλοποίησης των συμφωνιών εκ μέρους της Κυβέρνησης. Παράλληλα, βλέπουμε όμως ότι υπάρχει μια «δαιμονοποίηση» της Τρόικας.
Απ: Η Τρόικα είναι τρεις υψηλόβαθμοι υπάλληλοι. Είναι πολύ εύκολο να πυροβολεί κανείς την Τρόικα, αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Αυτοί έρχονται με συγκεκριμένες εντολές για να παρακολουθήσουν την πορεία ενός προγράμματος.

Το θέμα είναι κατά πόσο η Κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να υλοποιήσει το πρόγραμμα, το οποίο η ίδια υπέγραψε και αν το Κοινοβούλιο προτίθεται να την ελέγξει.
Εάν τα συστατικά της δημοκρατίας, δηλαδή η Κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο δεν λειτουργούν κανονικά, τότε πολύ εύκολα δημιουργείται ο «εχθρός», που είναι η Τρόικα. Θεωρώ ότι είναι λάθος και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.

 Ερ: Στην Κύπρο, η αντιπολίτευση ζητά απεμπλοκή, ενώ η Κυβέρνηση λέει ότι η υλοποίηση του μνημονίου θα οδηγήσει σε ταχύτερη έξοδο της χώρας από το μνημόνιο. Πώς μπορούν οι πολίτες να απαντήσουν στο δίλημμα, ενόψει και των Ευρωεκλογών;
Απ: Το μνημόνιο σε όλες τις χώρες περιλαμβάνει μια σειρά μεταρρυθμίσεων και μια σειρά μέτρων, τα οποία σίγουρα δεν είναι όλα θετικά. Το μνημόνιο έχει και λάθη. Δεν χωράει αμφιβολία όμως ότι είναι ένα βασικό έγγραφο, το οποίο έχει υπογραφεί, ώστε να μπορέσουν οι χώρες να πάρουν δανεισμό και να επιβιώσουν οικονομικά, που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν. Όποιος λοιπόν λέει «τέρμα στο μνημόνιο, πρέπει να απεμπλακούμε», πρέπει να εξηγήσει την επόμενη ημέρα πού θα βρει τα λεφτά. Αλλιώς είναι απλά ανοησίες.

Παράλληλα, όμως, με το μνημόνιο, υπάρχει άμεση ανάγκη να υπάρξουν μέτρα που αφορούν την υποστήριξη της ανάπτυξης, μέσα από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και μέσα από μια διαφορετική διαχείριση του χρέους.

 Ερ: Υπάρχει διάσταση απόψεων μεταξύ της κοινής γνώμης στη Κύπρο και Ευρωπαίων αξιωματούχων αναφορικά με τη λύση που προκρίθηκε για τις κυπριακές τράπεζες, τη διάσωση δηλαδή με ίδια μέσα. Την ίδια στιγμή, υπάρχει ευρύτερα μια επανεμφάνιση των στερεοτύπων μεταξύ ευρωπαϊκού βορρά και νότου. Τι αντίκτυπο μπορεί να έχουν όλα αυτά στις Ευρωεκλογές; Μια Ευρώπη περισσότερο «ευρωφοβική»;

Απ: Θεωρώ ότι θα έχουμε ευρωσκεπτικιστικά κόμματα σε όλες τις χώρες, ακόμη και σε αυτές που δεν είχαμε ποτέ, εθνικιστικά κόμματα, με πολύ λαϊκισμό και πολλές απλουστεύσεις. Οι εκτιμήσεις είναι ότι θα είναι γύρω στο 15% με 20% οι ευρωσκεπτικιστές στην Ευρώπη. Αυτό θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να το διαχειριστούμε μετά, καθώς θα έχουμε Ευρωβουλευτές οι οποίοι θα είναι εναντίον την Ευρώπης. Σκεφτείτε να υπάρχουν στο Κοινοβούλιο μιας χώρας βουλευτές, που είναι εναντίον της χώρας αυτής. Θα είναι πραγματικά δύσκολο.

 Ερ: Τι σημαίνει περισσότερη Ευρώπη για εσάς;

Απ: Σημαίνει βαθύτερη πολιτική ενοποίηση, οικονομική ενοποίηση - δηλαδή προϋπολογισμό, κοινή φορολογία - τραπεζική ενοποίηση και ένα κοινωνικό συμβόλαιο, το οποίο να εξασφαλίζει ελάχιστες προδιαγραφές στον κοινωνικό τομέα για όλους τους πολίτες της Ευρώπης.

πηγή: Καθημερινή

Διαβάστε περισσότερα...

Η πρόεδρος του «ΔΙΚΤΥΟΥ» για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, κυρία Άννα Διαμαντοπούλου συμμετείχε σήμερα μαζί με τον πρώην Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας κύριο Γιώργο Βασιλείου σε συζήτηση που οργάνωσαν ο ΟΠΕΚ Κύπρου, η Αντιπροσωπεία της ΕΕ και το Γραφείο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Κύπρο με θέμα:

«Η Κύπρος, η Ευρώπη, η Κρίση: Πως κερδίζεται η ανάπτυξη;»


Σημεία ομιλίας Άννας Διαμαντοπούλου

• Η Ευρώπη πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο άλμα. Τα μικρά βήματα δεν βοηθούν. Το δίλημμα της νέας εποχής είναι το εξής:
Περισσότερο ή λιγότερο Ευρώπη;
Λιγότερη Ευρώπη που είναι η άποψη των ευρωσκεπτικιστών σημαίνει επιστροφή στη λογική της κοινής αγοράς, μια χαλαρή δηλαδή Ένωση με οικονομικούς δεσμούς.
Η άποψη μου είναι ότι η λύση για τους πολίτες και τις χώρες είναι περισσότερη Ευρώπη.

Νέα αρχιτεκτονική της Δημοκρατίας στην Ευρώπη και τις χώρες
• Περισσότερη Ευρώπη προς όφελος των πολιτών σημαίνει να επιτύχουμε ανάπτυξη και πιο ουσιαστική Δημοκρατία.
Η αμεριμνησία της δημοκρατίας για περισσότερο από δύο δεκαετίες επέτρεψε στις αγορές να υπερβούν τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις και η πολιτική να τεθεί στην υπηρεσία τους.
Η ΕΕ οφείλει μέσα από τη θέση της στον διεθνή καταμερισμό εξουσίας να θέσει ζητήματα ελέγχου των παγκόσμιων αγορών και της ροής του χρήματος. Οι πολιτικές οικογένειες θα πρέπει στη πορεία για τις ευρωεκλογές να καταθέσουν την άποψη τους, επ’ αυτού.
Η δημοκρατία απαιτεί μια νέα αρχιτεκτονική για την Ευρώπη με δύο σώματα που θα εκφράζουν τους πολίτες αλλά και τους λαούς, με εκλεγμένο Πρόεδρο της Επιτροπής και του Συμβουλίου, με Επιτρόπους που θα λογοδοτούν στο ευρωκοινοβούλιο. Αυτό φυσικά αφορά αλλαγή της Συνθήκης , η οποία θα πρέπει να γίνει με τον τρόπο που πρότεινε ο Σπινέλι 30 χρόνια πριν.

Επίσης είναι σημαντική η εσωτερική δημοκρατία σε κάθε χώρα όσον αφορά τη σχέση της με την Ευρώπη.
Ως παράδειγμα αναφέρω τη λειτουργία της τρόικας.
Οι υψηλόβαθμοι υπάλληλοι της τρόικας δεν μπορεί να είναι συνομιλητές αρχηγών κρατών και πρωθυπουργών.
Οι υπουργοί ελέγχονται και απολογούνται για την πρόοδο των συμφωνηθέντων από το εθνικό Κοινοβούλιο και τις αντίστοιχες επιτροπές του και η τρόικα θα έπρεπε να έχει ως συνομιλητή μία υψηλόβαθμη ομάδα της διοίκησης. Η λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος θα την προστατεύσουμε εμείς οι ίδιοι όταν ομονοήσουμε σε εθνικό σχέδιο και παλέψουμε τις μεταρρυθμίσεις που χρειάζονται οι χώρες μας, χωρίς την πίεση απ΄έξω.

Ανάπτυξη στην πράξη – όχι στα λόγια
• Η αντιμετώπιση της κρίσης και η έξοδος από την ύφεση και την καταστροφική ανεργία αφορά τρεις μεγάλες ενότητες:
1. Δημοσιονομική εξυγίανση και αντιμετώπιση του χρέους
2. Δομικές μεταρρυθμίσεις
3. Ανάπτυξη

Η διαχείριση του εθνικού χρέους απαιτεί μια εντελώς νέα προσέγγιση της Ευρώπης και της πολιτικής της, απαιτεί όπως έχω γράψει σε ένα πρόσφατο άρθρο ένα νέο Μπρέτον Γούντς. Η συζήτηση αφορά στα παρακάτω μείζονα θέματα που θα έπρεπε να αποτελούν και την ατζέντα των ευρωεκλογών.
Ουσιαστικός προϋπολογισμός της ΕΕ που αφορά πολιτική αναδιανομής των τεράστιων πλεονασμάτων του Βορρά σε βάρος του Νότου.
• Νέος ρόλος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας η οποία θα πρέπει να προχωρήσει σε εκτύπωση χρήματος
• Τραπεζική ενοποίηση χωρίς εξαιρέσεις και με γρήγορα βήματα
• Ευρωπαϊκό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε ευρωπαϊκά δίκτυα μεταφορών, τηλεπικοινωνιών, ενέργειας κλπ.
• Δυνατότητα των χωρών σε κρίση να αλλάξουν τους κανόνες του ΕΣΠΑ.
• Νέος ρόλος για την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για τη χρηματοδότηση με ίδιους όρους των παραγωγικών επιχειρήσεων των χωρών του Νότου
• Ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο της Ευρώπης όπου πριν από τα μεγαλεπήβολα σχέδια της σύγκλισης μεταξύ των χωρών θα πρέπει να προστατευτούν με κάθε τρόπο τα μίνιμουμ στάνταρς (τα ελάχιστα όρια) που αφορούν εργασιακά δικαιώματα και τομείς πρόνοιας σε όλες της χώρες της Ευρώπης
• Για αυτό και στις ευρωεκλογές κόμματα, οργανώσεις, think tanks αλλά και πολίτες οφείλουν να προτείνουν ατζέντα, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος περιορισμού της ευρωπαϊκής προοπτικής αυστηρά μέσα στη γερμανική προσέγγιση που φοβάμαι ότι θα σημάνει και την απομείωση, αν όχι την διάλυση της Ευρώπης.

Διαβάστε περισσότερα...

H Πρόεδρος του "ΔΙΚΤΥΟΥ" για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη κυρία Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε σήμερα σε εκδήλωση της CYTA (Εθνικός Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Κύπρου) στη Λευκωσία με θέμα «Η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη στην Εποχή της Οικονομικής Κρίσης: Επανατοποθέτηση ή Εγκατάλειψη;»

 

Σημεία Ομιλίας

Η ΕΚΕ ( εταιρική κοινωνική ευθύνη) είναι μία ιδέα που αφορά την "ηθική" των επιχειρήσεων  σε περιόδους ευημερίας αλλά και σε περιόδους κρίσης.

• Οι εταιρίες δεν είναι φιλανθρωπικά σωματεία και είναι σαφές ότι ο στόχος τους είναι το κέρδος. Γι’ αυτό και είναι καθοριστικό, οι επιλογές και τα προγράμματα ΕΚΕ να προσλαμβάνονται θετικά από τους καταναλωτές και να δίνουν προστιθέμενη αξία και στις επιχειρήσεις αλλά και στην κοινωνία.

• Η δημόσια πολιτική για την ΕΚΕ δεν πρέπει να δημιουργεί “υποχρεωτικότητα”, ούτε πρόσθετη γραφειοκρατία. Πρέπει όμως να υπάρχει έλεγχος και αξιολόγηση των πεπραγμένων των εταιριών στις δράσεις της ΕΚΕ, ώστε οι καταναλωτές να μη γίνονται " θύματα" επιχειρηματικής προπαγάνδας. Δεν μπορεί, δηλαδή, μία πολυεθνική να χρησιμοποιεί ως εργάτες παιδιά σε άθλιες συνθήκες και την ίδια στιγμή να διαφημίζει παρεμβάσεις της στον κοινωνικό ή περιβαλλοντικό τομέα.

• Η ΕΚΕ λειτουργεί σε διεθνές επίπεδο (πολυεθνικές), σε εθνικό επίπεδο (μεγάλες, εθνικές - ευρωπαϊκές εταιρίες) και σε τοπικό επίπεδο (μικρομεσαίες επιχειρήσεις). Οι δράσεις μπορεί να αφορούν το εσωτερικό της εταιρίας, δηλαδή παροχές προς τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους ή ευρύτερες δράσεις που αφορούν κοινωνικά και περιβαλλοντικά θέματα.

• Η κρίση έχει δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στους πολίτες και στις επιχειρήσεις. Στην Ελλάδα η ιδιωτική κατανάλωση παρουσίασε μείωση 30% στην 6ετία 2008-14, και στην Κύπρο για το διάστημα 2013-14 προβλέπεται να μειωθεί 25%. Συνολικά για τον κλάδο του εμπορίου στην Ελλάδα, η κερδοφορία παρουσιάζει σωρευτικά πτώση από το 2009 μέχρι το 2013 της τάξης του 85,6%, ενώ στην Κύπρο τα κέρδη των επιχειρήσεων παρουσιάζονται αυξημένα κατά τα έτη 2012- 2013 εν μέσω κρίσης, κατά €700 εκατομμύρια. (Από €3.5 δις το 2 011 σε €4.2 δις το 2012-2013). Αντίστοιχα, αν και όχι τόσο τραγικά στοιχεία παρουσιάζει ο υπόλοιπος νότος. Σε αυτές τις συνθήκες προφανώς χρειάζεται όχι εγκατάλειψη αλλά επανατοποθέτηση της ιδέας της κοινωνικής εταιρικής ευθύνης η οποία πρέπει να εστιαστεί:

- στην υποστήριξη της νέας γενιάς ( υποτροφίες, μαθητείες καινοτόμες, υποστήριξη καινοτόμων ιδεών, φροντίδα παιδιών)
- στην υποστήριξη των εργαζομένων - απολυμένων και των οικογενειών τους
- Οι επιχειρήσεις που έχουν μερίδιο ευθύνης για τη κρίση (πχ. οι τράπεζες), με την πορεία τους και τη συμπεριφορά τους, πρέπει με διαφανή και αποτελεσματικό τρόπο να απευθυνθούν στους πολίτες – πελάτες, να εξηγήσουν και να ενημερώσουν για τις αλλαγές που δεν θα επιτρέψουν ποτέ αντίστοιχες πρακτικές.

• Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η ΕΚΕ είναι ένα μικρό λιθαράκι στο τεράστιο θέμα της ανταγωνιστικότητας και της ευρωπαϊκής συνοχής που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ύφεση, ανεργία απόεπένδυση και υποβάθμιση των δημοσίων αγαθών είναι ένα περιβάλλον αρνητικό για όλους, για επιχειρήσεις και για πολίτες. Γι’ αυτό και το μεγάλο διακύβευμα είναι μία ουσιαστική στροφή της ΕΕ από τον μονόδρομο της λιτότητας στη δημοσιονομική προσαρμογή με ανάπτυξη. Οι Ευρωεκλογές αυτές θα κρίνουν πολλά.

Διαβάστε περισσότερα...

Ομιλία της Άννας Διαμαντοπούλου, Προέδρου του «∆ΙΚΤΥΟΥ» για τη Μεταρρύθµιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, στην εκδήλωση με τίτλο "Είναι η δηµοκρατία...αντιµνηµονιακή;"

Το ρητορικόν του τίτλου παραπέμπει στο βασικό ερώτημα αν μπορεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και αν μπορεί κάθε χώρα να διαχειριστεί μεγάλη οικονομική κρίση και ταυτόχρονα η Δημοκρατία να λειτουργεί.

Το ερώτημα βέβαια μπορεί να αναστραφεί: Είναι η αμεριμνησία της δημοκρατίας σε καιρούς ευημερίας που γέννησε την οικονομική κρίση όταν οι αγορές απέκτησαν μεγαλύτερη δύναμη από τις κυβερνήσεις; Το ζητούμενο λοιπόν που προκύπτει είναι η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης και η διεύρυνση της δημοκρατίας και σε Ευρώπη και σε επίπεδο Εθνικών Κρατών.

Η ιστορία και η ταυτότητα της Ευρώπης παραπέμπει στη δημοκρατία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στο κράτος πρόνοιας και αλληλεγγύης, ως τα κύρια συστατικά της περιόδου μετά τον πόλεμο.

Σ΄αυτή λοιπόν την Ευρώπη και στις χώρες που είναι κράτη- μέλη της Ένωσης η απάντηση θα έπρεπε να ήταν ναι μπορεί. Τα γεγονότα όμως, ο τρόπος που λειτούργησαν ή δεν λειτούργησαν οι θεσμοί, τα δόγματα και η επιστροφή με πάταγο των εθνικών συμφερόντων (των ισχυρών),δείχνουν δυστυχώς ότι υπάρχει υποχώρηση της δημοκρατίας όχι μόνο στις χώρες που υπέστησαν την κρίση, αλλά συνολικά. Η ακροδεξιά καλπάζει στην Ευρώπη, ενώ θέματα που έχουν να κάνουν με βία, διαφθορά αλλά και ανοχή προς μειονότητες εθνικές και κοινωνικές, μειώνεται επικίνδυνα. Μετά από τέσσερα χρόνια διεθνούς ευρωπαϊκής και εθνικής κρίσης η περιγραφή των γεγονότων δεν προσφέρει, μόνον αγανακτεί. Γι΄αυτό θα έχει σημασία να δούμε τόσο σε ευρωπαϊκό, αλλά βεβαίως και κυρίως για τους λαούς της Ευρώπης σε εθνικό επίπεδο, ποια είναι η πρόταση και με ποιες προϋποθέσεις, ώστε να σταματήσουν τα τέρατα να βγαίνουν από το μπουκάλι. Ας λάβουμε υπόψη τη ρήση του Θουκυδίδη «είναι λάθος να εξωθείται σε απόγνωση ένας λαός. Γίνεται έτσι πιο αδιάλλακτος». Δυστυχώς (όχι μόνο οι πολίτες που είναι κατανοητό) αλλά τα πολιτικά κόμματα και πολιτικές προσωπικότητες γίνονται αδιάλλακτοι, οργισμένοι και συγκρουσιακοί σε μια περίοδο που πρέπει να επιτευχθούν συναινέσεις και να συμφωνήσουμε στα μείζονα. Η εποχή έχει ανάγκη από ηγέτες που πρέπει να συγκρουστούν με την εύκολη λογική της «γενικής σύγκρουσης», να θέσουν προτάσεις και να ζητήσουν συναινέσεις.

 

Η Ευρώπη

Η οικονομική κρίση, και το κατασκευαστικό λάθος του ευρώ, έκανε απολύτως σαφή την ανάγκη νομιμοποιημένης πολιτικής καθοδήγησης στην Ευρώπη.

Παρακολουθούμε 4 χρόνια τώρα και με τη κρίση να διαλύει οικονομίες και κοινωνίες, τους αρχηγούς κρατών να συμφωνούν στις Βρυξέλλες (μετά από εισήγηση όχι της ΕΕ όπως λέει η Συνθήκη, αλλά της ισχυρότερης και μεγαλύτερης χώρας) και μετά ο καθένας να πρέπει να πετύχει στο δικό του Κοινοβούλιο μια πειθαναγκασμένη συναίνεση.

Αυτό δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στα κοινοβούλια, διέλυσε κόμματα, γέννησε ακραία κόμματα. Η δημοκρατία δεν είναι αυθύπαρκτη συνδέεται με τις οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Οι ανισότητες στην Ευρώπη διευρύνθηκαν στο εσωτερικό των κοινωνιών αλλά και μεταξύ των χωρών όσο ποτέ μετά τον πόλεμο. Σε άλλες χώρες περισσεύει η οργή γιατί υπάρχει φτώχεια και έλλειψη προοπτικής, ενώ σε άλλες περισσεύει η ανασφάλεια και η εσωστρέφεια. Δημοκρατία που περιορίζεται γεωγραφικά ενώ δεν υπάρχουν πια σύνορα είναι ευάλωτη. Φέτος είναι 30 χρόνια από την πρόταση του Σπινέλλη για τη Συνταγματική Ευρώπη. Εδώ που είμαστε σήμερα χρειάζονται αποφάσεις για άλματα. Αν η Ευρώπη συνεχίσει με μικρά και καθυστερημένα βήματα, ενώ σε διεθνές επίπεδο οι ανταγωνιστές λαμβάνουν όλο και μεγαλύτερο μερίδιο στη παραγωγή πλούτου και στην αγορα εργασίας, θα υπάρξει πισωγύρισμα με σημαντικές συνέπειες όχι μόνο για τις μικρές αλλά και για τις μεγάλες χώρες.

Περισσότερη Ευρώπη με πολιτική ενοποίηση, προϋπολογισμό, εργασιακά δικαιώματα και σοβαρούς μηχανισμούς υποστήριξης και ελέγχων των συμφωνηθέντων για όλους, θα μπορούσαν να είναι στοιχεία συζήτησης ενόψει των ευρωεκλογών.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα

Δεν χρειάζεται βέβαια η έρευνα για να διαπιστώσουμε τα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας της Κυβέρνησης, του Κοινοβουλίου αλλά και την επιδείνωση όλων των δεικτών που αναφέρονται στην έρευνα και αφορούν:
• Στην πολιτική σταθερότητα.
• Στη βία την οποία είδαμε στη απόλυτη έντασή της το 2011, ενώ η τρομοκρατία κάνει με διάφορες μορφές την εμφάνιση της.
• Στο θέμα της διαφθοράς είναι σημαντικό τα όσα έρχονται στο φώς αλλά σίγουρα το θεσμικό πλαίσιο, η στελέχωση του δημόσιου τομέα, η διαφάνεια και τα φορολογικό σύστημα έχουν να διανύσουν πολύ δρόμο.
• Στο κράτος δικαίου.
• Και στη συμμετοχή στις εκλογές αλλά και στη κοινωνία των πολιτών.

Η χώρα δεν θα μπορούσε να λύσει τα παραπάνω ζητήματα αν δεν υπάρξει μία ελάχιστη θεσμική συναίνεση σε ζητήματα που αφορούν:
• Το περιεχόμενο της πρότασης για την αντιμετώπιση του δυσθεώρητου χρέους, τις προϋποθέσεις της δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά και στον επανακαθορισμό της σχέσης μας με τους επιτηρητές της Συμφωνίας (ανεξαρτήτως αν υπάρχει μνημόνιο ή άλλου είδους συμφωνία, οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου πρέπει να σταματήσουν, οι Υπουργοί πρέπει να ελέγχονται από το Κοινοβούλιο και οι εκπρόσωποι κάθε μηχανισμού εποπτείας, πρέπει να μιλούν με τους εκπροσώπους της ελληνικής διοίκησης). Με απλά λόγια θέλουμε εθνική πρόταση, χρόνο και αποτελεσματική λειτουργία του Κοινοβουλίου: Σ΄αυτή τη περίπτωση η όποια τρόικα θα παίξει το ρόλο που της επιτρέπεται.
• Οι ριζικές αλλαγές στο πολιτικό σύστημα που αφορούν δημοκρατία, πραγματική αντιπροσώπευση και κυβερνησιμότητα. Η συμφωνία σε νέο εκλογικό νόμο είναι μια άμεση προτεραιότητα που προκαλεί έκπληξη στο ότι δεν είναι ακόμα στην ατζέντα όλων των κομμάτων.
• Ο αναπτυξιακός προσανατολισμός της χώρας , η επιλογή των βασικών μεταρρυθμίσεων και τομέων και οι πολιτικές υποστήριξής τους.

Τις τελευταίες δε μέρες, προέκυψαν και πάλι ζητήματα τα οποία έριξαν λάδι στη φωτιά της καθημερινής αντιπαράθεσης για θέματα που αυτονόητα θα έπρεπε να υπάρχει συναίνεση, ή να μην συζητιούνται πιά.
• Αναφέρομαι στο θέμα της τρομοκρατίας όπου μόνο αρνητικό αποτέλεσμα έχουν οι συγκρούσεις και οι αντεγκλήσεις των κομμάτων, ιδιαίτερα όταν είναι σαφές ότι η τρομοκρατία αυτή αποτελεί εχθρό του Έθνους, αποσταθεροποιεί τη χώρα,αποτρέπει επενδύσεις, δημιουργεί φόβο, αλλάζει τις προτεραιότητες.
• Αλλά και δεν είναι δυνατόν να γυρίζουμε σε θέματα που φαίνεται ότι είχαν λυθεί μετά την μεταπολίτευση και έχουν να κάνουν με το ρόλο της θρησκείας στη πολιτική και στη διακυβέρνηση της χώρας.

Τέλος θα έλεγα ότι δεν υπάρχει διέξοδος στη Δημοκρατία εκτός των συναινέσεων και των εύλογων συμβιβασμών. Δεν θα μπορέσουμε να συμφωνήσουμε με την Ευρώπη σε κάτι εθνικά ωφέλιμο, εάν δεν συμφωνήσουν τουλάχιστον στα παραπάνω τα κόμματα του..…ευρωπαϊκού τόξου. Και δεν θα συμφωνήσουν τα κόμματα μεταξύ τους αν δεν υπάρξει μία ελάχιστη συναίνεση στο εσωτερικό των μεγάλων πολιτικών οικογενειών.

Ακόμα και οι τρομοκράτες σ΄αυτή τη χώρα και σ΄αυτή την εποχή δεν μπορούν να συμφωνήσουν μεταξύ τους!!!

Η ιστορία μας δεν είναι με το μέρος μας όπως ξέρουμε, αλλά ίσως ο πόνος και η απελπισία του λαού μας, αλλάξουν τα μέχρι σήμερα δεδομένα.

 

Διαβάστε περισσότερα...

Συνέντευξη στο Βήμα FM

Γράφτηκε από Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

Συνέντευξη Άννας Διαμαντοπούλου, Τετάρτη 15 Ιανουαρίου, στο Βήμα FM, στους Βασίλη Χιώτη και Νότη Παπαδόπουλο για το πολιτικό σκηνικό, το ΠΑΣΟΚ και τους 58 και την ελληνική προεδρία στην Ε.Ε.

 Το πολιτικό σκηνικό:

«Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, που ήμουν τόσα χρόνια στην πολιτική, το να βγω και να πω ότι με απογοήτευσε το πολιτικό σύστημα, είναι υποκριτικό και δεν θα το κάνω. Αυτό, όμως, που πιστεύω είναι ότι μετά την κρίση, την κατάσταση αυτή που ζούμε και έχει αλλάξει τόσο πολύ τις ζωές των ανθρώπων και έχει φέρει αυτή την απελπισία, δεν μπορεί το πολιτικό σύστημα και αυτοί που το υπηρετούν να μην καταλάβουν ότι κάτι πρέπει να αλλάξει θεμελιωδώς, ριζικά. Να μην είναι τίποτα όπως πριν. Και τίποτα δεν άλλαξε και γι’ αυτό χρειάζεται κάτι απολύτως νέο στην πολιτική ζωή

 Για την πρωτοβουλία των 58

«Εάν απαντηθούν τα δύο ζητήματα που είναι κάτι νέο και η απάντηση στο ερώτημα πώς θα βγούμε από την κρίση, να μην είναι διαδικαστικό δηλαδή το θέμα, πολλοί άνθρωποι θα προστρέξουν. Βεβαίως κι εγώ, σε ό,τι μπορώ να προσφέρω

 Για το ΠΑΣΟΚ

«Το ΠΑΣΟΚ που και για μένα υπήρξε ο χώρος με τον οποίο μπήκα στην πολιτική και εξέφρασε ένα λαϊκό κίνημα, θα το κρίνει η ιστορία. Δεν μπορεί να κριθεί μόνο του. Πραγματικά, δεν έχω σχέση αυτή τη στιγμή, αλλά θα σας πω με μια απλή έκφραση ότι το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν με εκφράζει καθόλου και δεν θεωρώ ότι έκανε αυτά που μπορούσε να κάνει σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο για να αλλάξει τα δεδομένα, ακόμη και για τον εαυτό του.

Θεωρώ ότι αυτό έχει να κάνει και με τον τρόπο που διαχειρίστηκε την κυβέρνηση, από τις προγραμματικές συμφωνίες που έγιναν και το ενσωμάτωσαν απολύτως, από τον τρόπο που χειρίστηκε τη διαχείριση του κράτους σαν να μην άλλαξε τίποτα, από τον τρόπο που μπαίνουν και διορίζονται οι ηγεσίες των οργανισμών, από τη μάχη που δεν έδωσε για να υποστηρίξει πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις που είχε κάνει το ίδιο, με αποτέλεσμα να αποδέχεται ακόμη και σήμερα τη συμφωνία ή τα πισωγυρίσματα με τις δυνάμεις οπισθοδρόμησης της χώρας πολλές φορές και βεβαίως από τον τρόπο που διαχειρίστηκε τις σχέσεις του με τα υπόλοιπα κόμματα που αποτέλεσαν την κυβέρνηση.

Πολύ απλά, θα έλεγα ότι ενσωματώθηκε στη Ν.Δ. δίχως να προχωρήσει σε προγραμματικές συμφωνίες όπως κάνουν όλα τα κόμματα που μπαίνουν σε έναν κυβερνητικό συνασπισμό στην Ευρώπη, γιατί έχουμε ανάλογες εμπειρίες. Ο τρόπος που δεν υποστήριξε το παρελθόν του και οι παθογένειες οι κομματικές που διατηρούνται. Αυτά είναι πράγματα που έπρεπε να αλλάξουν ριζικά και δεν έγιναν και βεβαίως είναι θέμα της πολιτικής του ηγεσίας.

Ενσωματώθηκε απολύτως στη Ν.Δ. και μέσα από την κυβερνητική λειτουργία και μέσα από τον τρόπο με τον οποίο τοποθετήθηκε σε αρκετά ζητήματα.

Θα σας έφερνα ως παράδειγμα, που μπορούμε πολύ σωστά να χρησιμοποιήσουμε, πώς γίνονται οι συνεργασίες κομμάτων. Δεν μαζεύονται οι αρχηγοί σε ένα γραφείο… Μπορούμε να την αποκτήσουμε αυτήν την εμπειρία, γιατί δεν είμαστε 100 χρόνια πίσω. Δεν μαζεύονται οι αρχηγοί σε ένα γραφείο, σε ένα δωμάτιο και να γράφουν ένα κείμενο, μετά να το υπογράφουν και να μοιράζουν τα υπουργεία. Δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτό στην εποχή που ζούμε, γιατί μετά γίνονται αυτά που βλέπουμε και το ΠΑΣΟΚ από το 12% των εκλογών πάει στο 4%. Δεν λέω ότι η ανάγκη της χώρας και αυτό που θα έπρεπε (να κάνουν) το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. – γιατί έχουν και οι δύο μια μεγάλη κυβερνητική εμπειρία – είναι η συμφωνία η προγραμματική να είναι επί του μνημονίου. Το εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης σας θυμίζω ότι ανακοινώθηκε, ως προγραμματική συμφωνία, γιατί δεν συνεδρίασαν οι κοινοβουλευτικές ομάδες ή τα κομματικά όργανα, από τους δύο αρχηγούς. Ούτε επιστήμονες… Και τι λέει; Ότι χρειαζόμαστε ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης. Ποιος το κάνει; Οι άνθρωποι που θέλουν να κινήσουν τα πράγματα μπροστά και που σ’ αυτή τη φάση οι 58 δεν είναι πολιτικοί, στην ιστορία δεν συμβαίνει αυτό. Οι πολιτικοί είναι αυτοί που τραβάνε και ακολουθούν οι υπόλοιποι. Αλλά σ’ αυτό το ρημαδιό που έχει γίνει η πολιτική ζωή και στην απαξίωση των πάντων, αυτό είναι λύση να υπάρξουν άνθρωποι με κοινωνικό κεφάλαιο που θέλουν να τραβήξουν μπροστά. Αυτό έχουν παρουσιάσει και γι’ αυτό έχουν μιλήσει. Έχουν κάνει μια ομπρέλα και στην τελευταία τους ανακοίνωση μιλάνε για κόμματα που θέλουν να έρθουν με τις δομές τους και την ανεξαρτησία τους και γι’ αυτό μιλούν. Αλλά νομίζω ότι αυτό δεν απαντά στα αιτήματα της κοινωνίας και είναι η δική μου ανάλυση. (Η κοινωνία θέλει) κάτι νέο και μια συγκεκριμένη θέση. Δεν απαντούν μόνον οι 58 στο πώς παρουσιάζονται και ποιους εμπεριέχουν, αλλά πρέπει να γίνουν σαφείς.

Εγώ, συνοψίζοντας και για να το κάνω καθαρό, τις δυνάμεις μου θα τις διαθέσω και θα παλέψω και θα προσφέρω ό,τι μπορώ σε κάτι νέο, που θα έχει αυτά τα χαρακτηριστικά

Για τον ΣΥΡΙΖΑ

«Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εκφράσει καμία εναλλακτική. Πετροβολάει χωρίς να εκφράζει εναλλακτική και γι’ αυτό δεν έχει την εμπιστοσύνη (του κόσμου).»

Για την ελληνική προεδρία στην Ε.Ε.

«Έχουμε την ελληνική προεδρία, η οποία, όπως και κάθε προεδρία, δεν έχει τη δυνατότητα να παρέμβει η Ελλάδα, διότι όλες οι προεδρίες, μετά την αλλαγή της Συνθήκης, έχουν διαχειριστικό χαρακτήρα. Το μόνο που θα μπορούσε να κάνει είναι με τα φώτα της προεδρίας, έστω και στο περιθώριο της ατζέντας, είναι να διοργανώσει μια διεθνή διάσκεψη στα πρότυπα του Breton Woods, όπου αποφασίστηκε μια πολιτική που αφορούσε διεθνώς, τον κόσμο. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και είναι προετοιμασμένο. Έχουμε μόνο το πρόβλημα της Ελλάδας; Η Ελλάδα έχει μεν ένα χρέος-βουνό, αλλά το ίδιο έχουν και οι ΗΠΑ, η Ιαπωνία και άλλες χώρες στον κόσμο. Είναι μια πραγματικότητα στη σημερινή οικονομική κατάσταση. Μπορούμε και πρέπει να διατυπώσουμε την άλλη άποψη, ώστε η Ελλάδα, στο τέλος της προεδρίας τον Ιούνιο, να φέρει μια αντίπαλη πρόταση, ένα αντίπαλο δέος στην υπάρχουσα προσέγγιση; Προτείνω λοιπόν να υπάρξει αυτή η διάσκεψη, π.χ. στο Νυμφαίο, όπου θα κληθούν από την ελληνική προεδρία προσωπικότητες και πρώην ηγέτες, όπως ο Σρέντερ και ο Μπλαιρ, που είναι απελευθερωμένοι τώρα και δεν είναι αυτής της άποψης. Έχουν άλλη δυνατότητα να μιλήσουν τώρα και όχι εθνικές προτεραιότητες. Να καταθέσουμε έτσι μια άλλη άποψη σε διεθνές επίπεδο. Η ελληνική προεδρία θα έχει την ευθύνη να το οργανώσει αυτό, αλλά θα έχει μια διεθνή υποστήριξη. Θα συγκεντρώσουμε τις προσωπικότητες και από Έλληνες, όπως ο Βαγιανός, ο Μεγίρ και ο Βέττας, πολύ σημαντικοί Έλληνες οικονομολόγοι, που έχουν κάνει μια άλλη πρόταση, πώς θα πάμε σε σταδιακή μείωση του χρέους με συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις και ένα συμβόλαιο μεταρρυθμίσεων.»

 Για την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για την Παιδεία

 «Μαζί με τον Ζακ Ντελόρ, τον αντίστοιχο γαλλικό οργανισμό και άλλους έχω κάνει έναν οργανισμό, το «Δίκτυο». Με αυτόν κάνουμε πρωτοβουλίες που αφορούν το Νότο και την Ελλάδα σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, έχει ένα πρόβλημα στην παιδεία και δεν είναι μόνο η χρηματοδότηση, η οποία έχει πάει στο μηδέν, αφού τα χρήματα γίνονται όλο και λιγότερα. Αυτό, σύμφωνα και με τον ΟΟΣΑ, έχει επιπτώσεις στο μέλλον. Υπάρχει μια ανάγκη, ανεξάρτητα από το τι θα κάνουμε από την κρίση, να δούμε τι θα κάνουμε με τη χρηματοδότηση της παιδείας. Και έχουμε κάνει μια πρόταση (www.invest-in-education.eu)

με τον κ. Πισσαρίδη, τον Κύπριο νομπελίστα οικονομολόγο και η πρόταση αυτή που ξεκινά να μαζέψει 1 εκατομμύριο υπογραφές σε όλη την Ευρώπη από επτά νέους σε επτά χώρες, λέει ότι από τον υπολογισμό του ελλείμματος σε κάθε χώρα, ανεξαρτήτως του Συμφώνου Σταθερότητας που είχαμε στο παρελθόν ή του μνημονίου ή των συμφωνιών που υπογράφει κάθε χώρα, να εξαιρείται ένα κομμάτι του προϋπολογισμού για την παιδεία που απέχει από το ποσοστό του μ.ο. της Ευρωζώνης.»

Διαβάστε περισσότερα...

Να ξεχάσουμε… τους μονόδρομους

Γράφτηκε από Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

Άρθρο της Άννας Διαμαντοπούλου

Τώρα που χαμήλωσαν οι προβολείς της τελετής έναρξης, ας δούμε και την ουσία. Η 5η Ελληνική Προεδρία, όπως και κάθε Προεδρία, μετά την αλλαγή της Ευρωπαϊκής Συνθήκης, έχει περιορισμένες δυνατότητες να επηρεάσει τον προκαθορισμένο σχεδιασμό της ΕΕ ή να αναδείξει δικές της θεσμικές πρωτοβουλίες.

Θεωρώ όμως ότι η συγκυρία, με τις ιδιαίτερα κρίσιμες για την προοπτική της Ευρώπης ευρωεκλογές, και με προεδρεύουσα την χώρα που αποτέλεσε το πεδίο ασκήσεων αντιμετώπισης της κρίσης, επιτρέπουν και επιβάλλουν μια ελληνική πρωτοβουλία έξω από τις διαδικασίες και κανόνες της ευρωγραφειοκρατίας. Μια εθνική παρέμβαση με διεθνή και ευρωπαϊκή διάσταση, υπό το φώς της προεδρίας,

Η πρόταση του ΔΝΤ για αναδιάρθρωση του χρέους, η σχετική ερώτηση του Έλληνα Υπουργού Οικονομικών και η απάντηση του κ. Σόιμπλε «Forget it Yannis», αποτυπώνουν το δράμα της Χώρας που συνεχίζει - τέσσερα χρόνια μετά - να βαδίζει χωρίς δικό της σχέδιο και με τους άλλους να ορίζουν την τύχη της. Ταυτόχρονα αναδεικνύουν την ανάγκη να υπάρξει μια δημόσια παρουσίαση θέσεων και υπεύθυνη συζήτηση πάνω σε τεκμηριωμένες εναλλακτικές προτάσεις που υπάρχουν για να βγούμε απο την κρίση και να μπούμε στην νέα εποχή. Οφείλουμε όλοι να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα διεξόδου.

Η ιστορία μας διδάσκει. Τόσο κατά τις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν στην Συνθήκη των Βερσαλλιών, μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο, όσο και κατά τη συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γούντ στη λήξη του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε σύγκρουση εθνικών συμφερόντων αλλά και αντιπαράθεση σε οικονομικά σχέδια που αφορούσαν στη παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη και ειρήνη.

Κατά την διάρκεια της προετοιμασίας της συνδιάσκεψης του Μπρέτον Γουντς υπήρξαν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις: το αμερικανικό σχέδιο Γουάιτ και το βρετανικό σχέδιο Κέινς.

Το πρώτο απέβλεπε στη ισχυροποίηση του δολαρίου  και διατύπωνε ένα ελάχιστο θεσμικό πλαίσιο παρέμβασης που αφορούσε την ισορροπία στην παγκόσμια οικονομία. Το δεύτερο που ήταν πολύ πιο φιλόδοξο και ήθελε να αποφύγει την επανάληψη των δεινών του μεσοπολέμου, προέβλεπε ένα λογιστικό παγκόσμιο νόμισμα, αλλά και τρόπους αντιμετώπισης των ελλειμμάτων ή πλεονασμάτων των ισοζυγίων πληρωμών, σχέδιο που προσέβλεπε σ τη μακροχρόνια ισορροπία των κρατών – μελών του συστήματος. Επεκράτησε το πρώτο, που αποτύπωνε τη βούληση της νέας αναδυόμενης δύναμης.

Σήμερα μετά από τέσσερα χρόνια μη αποτελεσματικής αντιμετώπισης της κρίσης στην ΕΕ, από την μια πλευρά υπάρχει η ομόφωνη (!) απόφαση  του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την δημοσιονομική προσαρμογή και από την άλλη ΔΝΤ, διεθνή ινστιτούτα, νομπελίστες και κορυφαίοι οικονομολόγοι που διαφωνούν, ανησυχούν ή προβλέπουν την καταστροφή, προτείνουν, χωρίς όμως να έχει διαμορφωθεί μέχρι σήμερα μία ενιαία επεξεργασμένη αντιπρόταση . (Προφανώς δεν αναφέρομαι στις αδιέξοδες και ανέξοδες κορώνες λαϊκισμού σε Ελλάδα και Ευρώπη. Να θυμίσω όμως ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαΐου το 2010 επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την υπάρχουσα τότε ακαδημαϊκή έκθεση των “Bocconi Boys” Alesina – Ardagna, η οποία αναγόρευε την δημοσιονομική προσαρμογή και την λιτότητα ως μόνο τρόπο εξόδου από την κρίση.

Να ετοιμάσουμε λοιπόν και εμείς σήμερα, ένα ακαδημαϊκό αντίπαλο δέος που θα αποτελέσει πολιτικό εργαλείο για το Συμβούλιο Κορυφής του Μαΐου 2014. Αυτό που αν θέλει, μπορεί να κάνει η Ελληνική Κυβέρνηση, είναι να οργανώσει στο περιθώριο της Προεδρίας μια διεθνή συνδιάσκεψη με θέμα την έξοδο από τη κρίση και τη  διαχείριση του «εθνικού χρέους» στην ΕΕ.

Στη συνδιάσκεψη αυτή θα πρέπει να προσκληθούν και να απαντήσουν σε συγκεκριμένα ερωτήματα επιλεγμένα ινστιτούτα, ακαδημαϊκοί, νομπελίστες και πρώην αρχηγοί κρατών που δεν έχουν πια να διαχειριστούν εθνικές προτεραιότητες, και φυσικά παράγοντες του κοινωνικού και οικονομικού γίγνεσθαι. Το ζητούμενο θα είναι μια ακαδημαϊκή και πολιτική νέα πρόταση, με οικονομικά και κοινωνικά επιχειρήματα για την αντιμετώπιση του χρέους, μέσα από πολιτικές υποστήριξης της ανάπτυξης, με οργανωμένο σχέδιο για την παραγωγή, τις εξαγωγές και το αναγκαίο δίκτυο κοινωνικής συνοχής.

Ιδέες και θέσεις υπάρχουν πολλές. π.χ. Για τη διαχείριση του χρέους υπάρχουν σημαντικές προτάσεις από Έλληνες οικονομολόγους ( όπως των Δ.Βαγιανού, Ν.Βέττα, Κ.Μεγήρ: Η πρόταση για τα συμβόλαια μείωσης του χρέους με βάση τις μεταρρυθμίσεις), μέχρι πολιτικές που είχαν εφαρμοστεί στο παρελθόν, (όπως με την Γερμανία που πλήρωνε για το χρέος της σε ετήσια βάση πόσο μικρότερο ή ίσο του 1/20 των εσόδων της από τις εξαγωγές).

Το σχέδιο αυτό για την διαχείριση του χρέους, που θα συνδυάζεται με πολιτικές εξισορρόπησης των πλεονασμάτων και των ελλειμμάτων στην Ευρώπη, αλλά και με σχέδιο δημοσίων επενδύσεων ευρωπαϊκής κλίμακας με τα μεγάλα ευρωπαϊκά δίκτυα, βασίζεται στην παραμονή της χώρας στο ευρώ, και μπορεί να δώσει την βάση για την αναγκαία εθνική συναίνεση. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό αποτελεί τμήμα του εθνικού σχεδίου συγκρότησης της Χώρας, όπου οι μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, είναι διαρκής και δική μας ευθύνη.

Συμβολικά την συνδιάσκεψη αυτή, θα ονόμαζα «Σύνοδο Νυμφαίου» , από την μικρή κωμόπολη στη Βόρεια Ελλάδα που ήκμασε, κάηκε, εγκαταλείφθηκε και σήμερα αποτελεί και πάλι, ένα κόσμημα αισθητικής και ένα παράδειγμα οικονομικής ανάπτυξης. Και αυτό γιατί τοπικοί ηγέτες και ενεργοί πολίτες, ονειρεύτηκαν, σχεδίασαν, τόλμησαν και κυρίως συμφώνησαν μεταξύ τους στις δύσκολες στιγμές.  

Το Μάιο τελειώνει το μνημόνιο. Το Μάιο η Χώρα πρέπει να έχει μια ελληνική πρόταση με διεθνή υποστήριξη. Η πολιτική πρέπει και μπορεί να δώσει λύσεις εκτός του μονοδρόμου «Forget it Yannis». Κάποιοι θα πουν ότι δεν χρειάζονται παρόμοιες πρωτοβουλίες, κάποιοι άλλοι ότι δεν προλαβαίνουμε, κάποιοι ότι υπάρχουν πιο καυτά θέματα.…. Αν νοιώθουν έτσι, τότε να μην απορούν γιατί ο λαός μας αναζητά την ελπίδα στο άγνωστο, γιατί ισχυροποιούνται οι αρνητές της Ευρώπης και της δημοκρατίας.

Διαβάστε περισσότερα...

Η συνέντευξη στην εκπομπή "Live U" στο STAR

Γράφτηκε από Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιεχόμενο Τύπου

Η Άννα Διαμαντοπούλου, Πρόεδρος του "Δικτύου" για την Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη, μίλησε στην εκπομπή Live U στο Star και στην Πόπη Τσαπανίδου για την Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών για την Παιδεία και για πολλά άλλα... 

Διαβάστε περισσότερα...

Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών :

«Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΑΞΙΖΕΙ.

ΜΗΝ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΙΣ ΣΤΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ»

www. invest-in-education.eu

 

Αξιοποιούμε τους θεσμούς για να αλλάξουμε ευρωπαϊκές πολιτικές.

Δεν αφήνουμε την κρίση να φτωχύνει την παιδεία

Συγκεντρώνουμε ένα εκατομμύριο υπογραφές στην Ευρώπη για να μη μετρά το έλλειμμα στην Παιδεία.

 

«Το Δίκτυο για την μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη» στηρίζει και προωθεί την συγκεκριμένη πρωτοβουλία ευρωπαίων πολιτών, η οποία :

  1. 1.Επιβεβαιώνει την τεράστια σημασία της παιδείας και τον πρωταγωνιστικό ρόλο της, στην αναπτυξιακή προοπτική της Ευρώπης ως σύνολο, και της κάθε χώρας της Ε.Ε. χωριστά.
  2. 2.Αξιοποιεί και αναδεικνύει την δυνατότητα που καθιερώθηκε το 2011 για τους ευρωπαίους πολίτες, οι οποίοι με ένα εκατομμύριο υπογραφές μπορούν άμεσα να προωθήσουν θεσμικές αλλαγές.

Μια πρωτοβουλία για την παιδεία που παράλληλα στηρίζει, την ανάπτυξη και την δημοκρατία, σε μια εποχή μακράς και βαθειάς οικονομικής κρίσης, που εγκυμονεί κινδύνους για την Ευρώπη και θέτει σε αμφισβήτηση τους δημοκρατικούς μας θεσμούς.

Αξιοποιώντας υπαρκτές δυνατότητες της συμμετοχικής δημοκρατίας, προωθεί και επιβεβαιώνει αυτό που γράφει η Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ « Ό,τι επενδύουμε στην παιδεία σήμερα, επιστρέφει ως ειρήνη και ανάπτυξη αύριο…»

 

Η πρόταση:

«Να εξαιρείται από το δημοσιονομικό έλλειμμα μιας χώρας, το ποσοστό του εθνικού προϋπολογισμού που αφορά σε δαπάνες για την εκπαίδευση, και αντιστοιχεί στο ποσοστό που αυτό υπολείπεται του μέσου όρου των χωρών της ευρωζώνης τα τελευταία πέντε χρόνια».

Και για να γίνει αυτό πιο κατανοητό:

Έστω ότι την τελευταία πενταετία ο μέσος όρος των ποσοστών του ΑΕΠ, που δαπανούν για την παιδεία οι χώρες της ευρωζώνης είναι 5,2%. Εάν π.χ. η Ελλάδα (ή οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης) διαθέτει για την παιδεία το 3,0% του ΑΕΠ της, τότε το υπολειπόμενο ποσοστό 2,2% μπορεί να διατεθεί για την παιδεία χωρίς αυτό να υπολογίζεται στο έλλειμμα.

Η πρόταση πρώτα έγινε δεκτή και εγκρίθηκε από την εξαιρετικά απαιτητική ως προς τον έλεγχο αρμόδια υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Βασικό κριτήριο ήταν ότι είναι στοχευμένη, τεκμηριωμένη και δεν αντίκειται στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο της Ε.Ε.

Η τεκμηρίωση της πρότασης αυτής βασίζεται σε ανάλυση που έχει κάνει ο νομπελίστας οικονομολόγος κ. Χρ. Πισσαρίδη, καθώς και σε μελέτες του ΟΟΣΑ και της Ε.Ε.

Κινείται στο πλαίσιο υπαρκτών κοινοτικών δυνατοτήτων, με συγκεκριμένο ποσοστό εξαίρεσης και συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα, δεν αναφέρεται γενικώς και αορίστως στην εξαίρεση των δαπανών για την παιδεία από τον προϋπολογισμό, αλλά συναρτά την εξαίρεση με την επίτευξη στόχων για το εκπαιδευτικό σύστημα κάθε χώρας.

 

Ποιοι είναι οι στόχοι της πρωτοβουλίας;

1. Η καταπολέμηση της ανισότητας με την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση και την κατάρτιση για όλους τους νέους της Ευρώπης. (με τον περιορισμό των επιπτώσεων που απορρέουν από την οικονομική κατάσταση μιας χώρας).

2. Η διασφάλιση επαρκών και κατάλληλων υποδομών και μέσων, για την παροχή υψηλής ποιότητας εκπαίδευσης στην Ευρώπη ακόμη και σε καιρούς κρίσης (με την δυνατότητα διάθεσης αυξημένων πόρων).

3. Η ενίσχυση και προάσπιση της ανάπτυξης και των δημοκρατικών θεσμών και η εξασφάλιση της προοπτικής απασχόλησης των νέων γενεών μέσω της επένδυσης στην εκπαίδευση (με την αναγνώριση του αποτελέσματος μιας διαδικασίας συλλογής υπογραφών, και την θεσμοθέτηση της βούλησης των ευρωπαίων πολιτών).

4. Η υποστήριξη των ευρωπαϊκών πολιτικών που περιλαμβάνονται στο Πρόγραμμα: "Ορίζοντας 2020".

 

Που θα βρεθούν οι πόροι σε περίοδο οικονομικής κρίσης;

Είναι θέμα της Ευρώπης αλλά και της κάθε χώρας. Οι πόροι μπορεί να προέλθουν :

  1. 1.Από την αναδιάταξη των προτεραιοτήτων που θέτει κάθε χώρα, και την αναμόρφωση του εθνικού προϋπολογισμού ανάλογα με την κατάσταση της οικονομίας της.
  2. 2.Από την ανακατανομή των κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Πλαισίου Στήριξης,
  3. 3.Από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων,
  4. 4.Από ένα ειδικό αναπτυξιακό πρόγραμμα για όλες τις χώρες που θα συνδέεται με συγκεκριμένους στόχους (δείκτες) εκπαιδευτικής πολιτικής της κάθε χώρας.

 

Πως συμμετέχουμε; Πόσες υπογραφές χρειάζονται;

Κάθε πολίτης χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει δικαίωμα μιας ψήφου μέσω της ειδικής πλατφόρμας – η οποία έχει ελεγχθεί και μετά από μια δοκιμαστική περίοδο, πιστοποιήθηκε η σωστή λειτουργία της.

 

Για να υπογράψω:

Μπαίνω απ’ ευθείας στο www.invest-in-education.eu

Ή και μέσω του www.todiktio.eu

Δηλώνω την χώρα μου, και καταθέτω τα βασικά στοιχεία ταυτοποίησης μου.

Ο τρόπος αυτός είναι απολύτως ασφαλής και δεν ενέχει κανένα κίνδυνο για τα Προσωπικά Δεδομένα των Πολιτών.

Για να προωθηθεί η πρόταση χρειάζονται 1.000.000 υπογραφές ευρωπαίων πολιτών, από τις διάφορες χώρες. Πέραν αυτού ο μόνος περιορισμός είναι ότι σε επτά χώρες τουλάχιστον, πρέπει να συγκεντρωθεί ένας ελάχιστος αριθμός υπογραφών ανάλογα με το μέγεθος (π.χ. στην Ελλάδα 16.500, στην Γερμανία 74.250 κλπ).

 

Τι σημαίνει ειδικά για την Ελλάδα η έγκριση της πρωτοβουλίας;

Η έγκριση της πρωτοβουλίας και η θεσμοθέτηση της σημαίνει:

  1. 1.Στην εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία που βιώνουμε, η Ελλάδα επιτυγχάνει να απαλλαγεί ειδικά για την εκπαίδευση, από τους ασφυκτικούς περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας. Απαλλάσσεται από το μνημόνιο ή το όποιο υποκατάστατο του.
  2. 2.Οι πόροι που διατίθενται για την παιδεία, μπορούν να αυξηθούν μέχρι και 70% σε σχέση με το σήμερα, ανατρέποντας άρδην την τραγική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, με τις συνεχείς περικοπές στην παιδεία, που για το 2013 οδήγησαν στο 2,51% του ΑΕΠ και στο 2,15% που προβλέπεται για το 2014.
  3. 3.Μια Κυβέρνηση που πιστεύει στη σημασία της παιδείας, θα μπορεί να επενδύσει σε αυτήν. Να στηρίξει την έρευνα , την καινοτομία, τις υποδομές, τους νέους στην αναζήτηση δουλειάς, τα μικρά παιδιά να μην υστερούν έναντι των συνομήλικων τους στην Ευρώπη.

 

Η σημασία της πρωτοβουλίας στην περίοδο της κρίσης:

Μία από τις σοβαρότερες επιπτώσεις της κρίσης είναι η υποεπένδυση στην εκπαίδευση.

Μεγάλο πρόβλημα είναι οι νέοι που δε βρίσκουν δουλειά, όχι μόνο από έλλειψη θέσεων εργασίας, αλλά και από έλλειψη προσόντων στην κάλυψη σύγχρονων αναγκών. Ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα είναι τα παιδιά των 10 χρόνων που ξεκινούν με τεράστιες ανισότητες στο εσωτερικό της Ευρώπης. Αυτές οι ανισότητες του σήμερα θα αποτυπωθούν πολλαπλάσια στα αποτελέσματα της ανάπτυξης αύριο, και μαζί το γενικότερο έλλειμμα στην παιδεία σε διαφορετικά επίπεδα ανά χώρα – από την βασική εκπαίδευση μέχρι την έρευνα σε ανώτατο επίπεδο - σε κάθε χώρα χωριστά και συνολικά στην Ευρώπη. Γι αυτό υπάρχει ανάγκη να υπάρξει πρόληψη και κατά προτεραιότητα αντιμετώπιση αυτών των ανισοτήτων.

Αποτέλεσμα της κρίσης είναι ότι οι επενδύσεις στην εκπαίδευση μειώθηκαν σε οκτώ από τα 25 κράτη μέλη που αξιολογήθηκαν στο πλαίσιο μελέτης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τον αντίκτυπο της κρίσης στους προϋπολογισμούς εκπαίδευσης από το 2010 και μετά. Περικοπές άνω του 5 % περίπου επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, την Ουγγαρία, την Ιταλία, τη Λιθουανία και την Πορτογαλία, ενώ στην Εσθονία, την Πολωνία, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο (Σκωτία), οι μειώσεις κυμάνθηκαν από 1 έως 5 %.

Ειδικά για την Ελλάδα οι δαπάνες του 2014 στον τακτικό προϋπολογισμό μειώνονται κατά 5,8% σε σχέση με τις δαπάνες του 2013 (266 εκατομμύρια ευρώ λιγότερα σε πραγματικές). Μείωση που λόγω της ύφεσης είναι ακόμη μεγαλύτερο σε ποσοστό επί του ΑΕΠ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά επιτεύγματα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Δημιουργήθηκε από την ανάγκη της ειρήνης και από εμπνευσμένους πολιτικούς. Εξελίχθηκε μέσα από κρίσεις και άλματα, αλλά πάντα με την απόφαση και την καθοδήγηση των πολιτικών ελίτ. Η πρώτη βαθειά κρίση γέννησε ανασφάλεια, βάθυνε τις ανισότητες στο εσωτερικό των κοινωνιών αλλά και μεταξύ των χωρών, η ανεργία, η φτώχεια και ο βάρβαρος λαϊκισμός επανήλθαν στην Ήπειρο. Αν και η Ε.Ε. εξακολουθεί να είναι μία ασπίδα για τα κράτη και τους πολίτες της, η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται να ξαναγεννηθεί!

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια ειρηνική επανάσταση χρησιμοποιώντας υπαρκτούς αλλά αναξιοποίητους ευρωπαϊκούς θεσμούς συμμετοχικής δημοκρατίας. Πολίτες από κάθε μεριά της ΕΕ από τη Βρετανία μέχρι τη Κύπρο και από την Φινλανδία μέχρι την Μάλτα ενώνουν τις δυνάμεις τους για να έρθει στο κέντρο των ευρωπαϊκών προτεραιοτήτων η μεγαλύτερη και σημαντικότερη επένδυση στον άνθρωπο που σημαδεύει όλες τις εποχές και όλες τις χώρες: Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ.

 

Τι ακριβώς είναι ο θεσμός «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών»;

Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών είναι το πρώτο εργαλείο συμμετοχικής δημοκρατίας, που θεσμοθετήθηκε το Φεβρουάριο του 2011 στο πλαίσιο της Συνθήκης της Λισσαβόνας, τότε που δόθηκε για πρώτη φορά δικαίωμα στους Ευρωπαίους πολίτες να προτείνουν με θεσμικά επίσημο τρόπο μία νομοθετική πρωτοβουλία. Είναι μια υπέρ-εθνική πρωτοβουλία πολιτών με στόχο θεσμικές αλλαγές, με την άμεση συμμετοχή τους στη διαμόρφωση των πολιτικών της ΕΕ. Με την συγκέντρωση 1.000.000 υπογραφών μπορούν να ζητήσουν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να υποβάλλει νομοθετική πρόταση για το θέμα που εκείνοι κρίνουν ως σημαντικό για τη βελτίωση της ζωής των Ευρωπαίων πολιτών και τη διασφάλιση ενός καλύτερου μέλλοντος για τη νέα γενιά.

Η κάθε πρόταση αξιολογείται από την αρμόδια επιτροπή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (και εφόσον γίνει αποδεκτή ακολουθεί η συλλογή των προβλεπόμενων υπογραφών.

 

Είπαν μεταξύ άλλων, στηρίζοντας την πρωτοβουλία :

«Ό,τι επενδύουμε στην παιδεία σήμερα, επιστρέφει ως ειρήνη και ανάπτυξη αύριο… Είναι σημαντική προσπάθεια γιατί συνιστά όραμα που ξεπερνά την κρίση. Δίνει ελπίδα και αποτελεί παράδειγμα ενεργοποίησης των πολιτών»

Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ

«Η μείωση των δαπανών στην εκπαίδευση λόγω της προσωρινής οικονομικής κρίσης είναι κοντόφθαλμη.»

Χριστόφορος Πισσαρίδης Νομπελίστας, Καθηγητής L.S.E.

«Η παιδεία είναι το θεμέλιο του Πολιτισμού και της Ανάπτυξης. Γι’ αυτό και υποστηρίζω με όλες μου τις δυνάμεις την Πρωτοβουλία»

Εμμανουήλ Γ. Κριαράς ομ. Καθηγητής Φιλοσοφικής ΑΠΘ

«Χρειαζόμαστε ένα νέο μοντέλο πολιτικής για τη διαχείριση των κρίσεων το οποίο θα υπερβαίνει τη δημοσιονομική λιτότητα. Η επένδυση στο μέλλον προϋποθέτει επένδυση στην εκπαίδευση»

Hannes Swoboda Πρόεδρος Σοσιαλδημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

“Η μεγαλύτερη δύναμη για την κίνηση προς τα μπρος του πλανήτη είναι η Παιδεία. Σε όλες τις χώρες και σε όλες τις εποχές”

Δρ. Σταμάτιος Κριμιζής ακαδημαϊκός - διαστημικός επιστήμονας NASA

“Τα παιδιά της Ευρώπης είναι το μέλλον όλων μας. Έχουν όλα δικαίωμα σε υψηλής ποιότητας Παιδεία, δηλαδή σε ίσες ευκαιρίες”.

Joachim Löw - Προπονητής της Εθνικής Γερμανίας (Ποδόσφαιρο Ανδρών)

 

«Αν είσαι 50, η κρίση χτυπά τις καταθέσεις σου.

Αν είσαι 30, δυσκολεύει την καριέρα και τις καταθέσεις σου.

Αν είσαι 15 επηρεάζει την ποιότητα εκπαίδευσης και την υπόλοιπη ζωή σου…»

Λύσανδρος  Φαληρέας μουσικός (Imam Baildi)

 

Μεταξύ των πρώτων που υπέγραψαν και στηρίζουν την Πρωτοβουλία :

 

Ο Γιάννης Μπουτάρης Δήμαρχος Θεσσαλονίκης

ο Henry Malosse Πρόεδρος της Επιτροπής Οικονομικών και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΕΕ.

ο Νίκος Αλιάγας, Γάλλος παρουσιαστής, ελληνικής καταγωγής,

η Victoria Hislop, Βρετανίδα Συγγραφέας (Βιβλία: "Το Νησί", "Το Νήμα", κ.α).

Διαβάστε περισσότερα...

Άννα Διαμαντοπούλου, 2012. Το περιεχόμενο χορηγείται με άδεια Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs Greece 3.0

Top Desktop version